IM BARDZIEJ PODĄŻAM NAPRZÓD, TYM BARDZIEJ JESTEM ZAWSTYDZONY, WZRUSZONY NASZYM WZNIOSŁYM PRZEZNACZENIEM.

Tu jest wszystko: „cnoty i przykłady naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa wytrwale będą naśladować”. Niech te słowa wyryją sobie w sercu, niech je wszędzie piszą, aby ciągle mieć je przed oczyma.
[Strona 6] Im bardziej podążam naprzód, tym bardziej jestem zawstydzony, wzruszony naszym wzniosłym przeznaczeniem.

Zapiski rekolekcyjne, październik 1831, w: EO I, t. XV, nr 163.

Jaka jest moja tożsamość jako ucznia? Jaka jest moja reakcja?