W SPECJALNY SPOSÓB MODLI SIĘ ZA OTACZAJĄCY GO LUD I ZA TYCH WSZYSTKICH, KTÓRYCH JEST PRZEDSTAWICIELEM.

Zastanawiając się nad praktyką modlitwy ze swoim ludem, Eugeniusz napisał, że jako biskup jest świadomy wagi swojego urzędu pierwszego pasterza w diecezji.

W tym widać piękno naszej religii, gdy pasterz staje kolejno pośród każdej gromadki swej trzody, by razem błagać o miłosierdzie Boże i własnym przykładem zachęcić do adoracji Jezusa Chrystusa. Przychodzi On do swego ludu, by odbierać akty uwielbienia i spełniać jego prośby.

Nowe zdanie z jego dziennika: Biskup, przed którym z szacunkiem powinno się kłaniać może nas dzisiaj nieco dziwić, ale musimy pamiętać, że Eugeniusz mówi o roli biskupa, którego uważa za reprezentanta Jezusa Chrystusa w swojej diecezji i następcę Apostołów.

Biskup, przed którym lud Boży winien z szacunkiem chylić czoło, sam wielokrotnie chyli czoło do ziemi, korząc się przed Panem całego stworzenia. W geście adoracji ofiaruje Mu kadzidło, w skupieniu i wielkiej pokorze błaga za swój lud i za tych, których reprezentuje. Na znak dany przez kapłana znowu pada na kolana i z sercem przepełnionym niewymownym szczęściem odchodzi w postawie skupienia.

 Dziennik, 07.02.1839, w: EO I, t. XX.