Z listów św. Eugeniusza

Być blisko ludzi jako wyraz życia naszą oblacją dla ludzi (K 8)

Oblaci, będąc bardzo blisko ludzi, wśród których pracują, zawsze pozostaną uważni na ich aspiracje i ich wartości (K 8).

Kiedy w 1837 r. Eugeniusz został biskupem Marsylii, wypowiedział deklarację, która miała stanowić zwieńczenie kolejnych 24 lat jego posługi biskupiej. Było to zobowiązanie do pełnienia swojej posługi biskupiej zawsze w bliskości z mieszkańcami Marsylii:

Dlatego trzeba będzie przylgnąć do tego ludu jak ojciec do swych dzieci. Trzeba będzie, aby moje istnienie, moje życie, cały mój byt zostały jemu poświęcone, abym nie miał innych myśli niż tylko jego dobro, innych obaw niż tylko tego, że nie starałem się wystarczająco o jego szczęście i uświęcenie, innej troski niż tylko tej, która powinna obejmować wszystkie jego duchowe potrzeby, i nawet w pewnym sensie jego potrzeby materialne. Jednym słowem, trzeba, abym się spalił dla tego ludu, abym był gotowy poświęcić me radości, upodobania, wypoczynek, a nawet życie (Rekolekcje przed objęciem stolicy biskupiej w Marsylii, maj 1837, w: PO I, t. XV, nr 185).

Muszę przylgnąć do tego ludu jak ojciec do swych dzieci! Czy można było jeszcze bardziej zbliżyć się do swojego ludu? Idąc za przykładem bliskości Jezusa, swojego Zbawiciela, biskup Eugeniusz był gotów oddać wszystko dla swojego ludu, poświęcić się całkowicie, był gotów ofiarować nawet własne życie. Tutaj przejawia się oblacki charakter biskupa: bliskość z ludźmi oznaczała poświęcenie życia dla nich. Trzeba, abym się spalił dla tego ludu, abym był gotowy poświęcić me radości, upodobania, wypoczynek, a nawet życie.

Franc Santucci OMI, tłum. Roman Tyczyński OMI