Z listów św. Eugeniusza

Wezwanie do profetycznego dynamizmu (K 9)

Jako członkowie Kościoła proroczego powinni być świadkami sprawiedliwości i świętości Boga, uznając równocześnie potrzebę własnego nawrócenia. Wieszczą wyzwalającą obecność Chrystusa i świat nowy, zrodzony z Jego zmartwychwstania(K 9).

Istota naszej duchowości, sedno naszego charyzmatu i źródło naszej misji zostały wyrażone w naszej Regule:Oczyma ukrzyżowanego Pana patrzymy na świat krwią Jego odkupiony, żywiąc pragnienie, żeby ludzie, w których nadal trwa Jego męka, poznali także moc Jego zmartwychwstania(K 4).

Konstytucja 9 odzwierciedla naszą wizję założycielską i motywuje nas do działania zgodnie z nią, jak napisał o. Fernand Jetté, nasz superior generalny w latach 1974-1986:

Wszyscy jednak uznają, że Zgromadzenie misyjne poświęcające się ewangelizacji ubogich koniecznie musi się otworzyć na ten nowy wymiar i zgodnie z własnym powołaniem w sposób jasny zaangażować w walkę na rzecz sprawiedliwości i obrony ludzkich praw. I taki jest sens tej konstytucji, konstytucji ważnej i nie pozbawionej rozmachu.

Faktycznie profetyzm, którego ta konstytucja się domaga, mimo że odnosi się szczególnie do sprawiedliwości społecznej, sięga dużo dalej niż sama obrona praw ludzkich. Wyraża to, co jest w centrum zakonnego życia, jego zasadniczy profetyzm polegający na zakwestionowaniu świata, to znaczy świata ambiwalentnego, nacechowanego grzechem, w którym żyjemy i zakwestionowanie go przez sprawiedliwość i świętość Boga. Życie zakonne, jeśli jest przeżywane tak jak powinno, tj. w sposób radykalny, jest samo w sobie – przez praktykę ślubów – absolutną kontestacją, często milczącą, tego wszystkiego, co jest światowe w świecie i w Kościele, a równocześnie wieszczeniem świata nowego zrodzonego ze zmartwychwstania Chrystusa (Mąż apostolski, s. 37).

Franc Santucci OMI, tłum. Roman Tyczyński OMI