Wspominamy oblatów zmarłych od listopada 2024 roku

o. Klaudiusz Hermański OMI (1958–2024)

Urodził się 28 listopada 1958 r. w Zębowicach (pow. Olesno Śl., diecezja opolska). Po maturze w Dobrodzieniu w 1977 r. wstąpił do nowicjatu Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej na Świętym Krzyżu, gdzie 8 września 1978 r. złożył pierwsze śluby. Studia filozoficzno-teologiczne odbył w Obrze (1978–1984), tam też złożył śluby wieczyste (1982) i przyjął święcenia kapłańskie (1984).

Po święceniach został skierowany na Madagaskar, jako jeden z pierwszych polskich oblatów-misjonarzy. Po nauce języka francuskiego we Francji pracował kolejno w Ambositra, Marolambo, Toamasinie, Mahanoro i Antananarivo (1985–2002). W 1993 r. został odpowiedzialny za prenowicjat i duszpasterstwo powołań.

Z powodu choroby powrócił do Polski, posługując w Kodniu (2002–2003) i Łebie (2003–2004), a następnie przebywał w Poznaniu (2004–2011) i Bodzanowie (2011–2013). Od 2013 r. mieszkał w infirmerii w Lublińcu.

Zmarł 2 listopada 2024 r. w Lublińcu, w wieku 65 lat, w 46. roku profesji zakonnej i 40. roku kapłaństwa, po długiej chorobie.

o. Stanisław Heller OMI (1937–2024)

Urodził się 25 października 1937 r. w Stojeszynie k. Kraśnika (diecezja lubelska). Po wojnie zamieszkał z rodziną w Poznaniu i uczęszczał do Niższego Seminarium Oblatów w Krobi. W 1955 r. wstąpił do nowicjatu na Świętym Krzyżu, gdzie 8 września 1956 r. złożył pierwsze śluby. Studia seminaryjne odbył w Obrze (1956–1962), tam też złożył śluby wieczyste i przyjął święcenia kapłańskie 18 marca 1962 r.

Po święceniach pracował w Lublińcu i Obrze, a następnie przez wiele lat w Niższym Seminarium w Markowicach jako nauczyciel i ekonom (1964–1975). Pełnił też funkcję ekonoma w Seminarium w Obrze oraz posługiwał jako misjonarz, rekolekcjonista i wikariusz m.in. w Kodniu i Katowicach.

Od 1988 r. pracował wśród Polonii we Francji i Belgii, m.in. jako superior domu we Vaudricourt i duszpasterz w Liège, gdzie odpowiadał za całe duszpasterstwo polskie w diecezji.

W 2020 r., z powodu choroby, zamieszkał w infirmerii w Lublińcu. Zmarł 7 listopada 2024 r. w wieku 87 lat, w 68. roku profesji zakonnej i 62. roku kapłaństwa. Pogrzeb odbył się w Obrze 12 listopada 2024 r.

 

o. Jerzy Kaszyca (1951–2025)

Urodził się 28 listopada 1951 r. w Mysłowicach, w dzielnicy Wesoła. Gdy miał 14 lat, wraz z trzema kolegami z parafii, wstąpił do Niższego Seminarium Duchownego w Markowicach koło Inowrocławia(1965–1969 r.). Po maturze kontynuował drogę powołania oblackiego i kapłańskiego w nowicjacie w Obrze (1969–1975), a następnie w Wyższym Seminarium Duchownym w Obrze. Będąc w seminarium, 8 września 1975 r., złożył profesję wieczystą, a 19 czerwca 1977 r. przyjął święcenia kapłańskie.

 Jako neoprezbiter został wikariuszem w oblackiej parafii w Lublińcu. W 1979 r., po drugim roku pracy w duszpasterstwie parafialnym, wyjechał do pracy na misjach w Kamerunie. Posługiwał w misji Mandama (1979–1983), a także w Bibémi (1983–1984). W 1984 r. powrócił do Europy i przeszedł do Delegatury Francja-Beneluks. Po dwóch latach pracy we Francji, od listopada 1986 r., został duszpasterzem polonijnym w Genk w Belgii, gdzie był proboszczem i duszpasterzem, a w ostatnich latach rezydentem.

Ojciec Jerzy zmarł w domu, 8 marca 2025 r., na zapalenie płuc. Dożył 73 roku życia, 54 roku profesji zakonnej i 67 roku kapłaństwa. Ceremonie pogrzebowe rozpoczęły się w 12 marca się w Genk. Następnie ciało zostało przewiezione do Lublińca, gdzie odbył się pogrzeb, a potem pochówek na miejskim cmentarzu, w kwaterze oblackiej.

 

o. Henryk Marciniak OMI (1959–2025)

Urodził się 4 września 1959 r. w Bytomiu. W latach 1974–1978 uczęszczał do Niższego Seminarium Duchownego Misjonarzy Oblatów w Markowicach. 7 września 1978 r. wstąpił do nowicjatu zgromadzenia na Świętym Krzyżu, gdzie rok później złożył pierwsze śluby zakonne. Studia odbył w Wyższym Seminarium Duchownym w Obrze, gdzie 8 września 1982 r. złożył śluby wieczyste, a 15 czerwca 1985 r. przyjął święcenia kapłańskie.

Po roku posługi w parafii pw. św. Eugeniusza w Kędzierzynie-Koźlu, w 1986 r. wyjechał do Paryża na naukę języka francuskiego, a następnie na misje na Madagaskar. Posługiwał kolejno w: Ambositra (1987–1988), Ambinanindrano (1988–1989), Toamasinie (1989–1991), Ambinanindrano (1991–1994), Mahanoro (1994–1995) i Fianarantsoa (1995–1998).

W latach 1993–1999 pełnił funkcję ekonoma delegatury na Madagaskarze, inicjując budowę budynku wyższego seminarium. Od 1998 r. był związany z ośrodkiem OMIFilm w Fianarantsoa, dokumentując życie i działalność misjonarzy oblatów.

21 maja 2025 r. zginął w wypadku samochodowym – w 65 roku życia. We wrześniu obchodziłby 46-lecie życia zakonnego, a w czerwcu – 40-lecie kapłaństwa. Był najstarszym polskim oblatem na Madagaskarze. Pogrzeb odbył się w Fianarantsoa, tam też o. Henryk został pochowany.

 

o. Wojciech Kowalewski OMI (1963–2025)

Urodził się 8 października 1963 r. w Iławie. Jego rodzice byli honorowymi oblatami. Szkołę średnią rozpoczął w Gdańsku, a ukończył w Iławie (1978–1982). 7 września 1982 r. wstąpił do nowicjatu Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej na Świętym Krzyżu, gdzie 8 września 1983 r. złożył pierwsze śluby. W latach 1983–1989 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Obrze, składając śluby wieczyste 8 września 1987 r. i przyjmując święcenia kapłańskie 17 czerwca 1989 r.

Po święceniach pracował w formacji: jako socjusz mistrza nowicjatu w Kodniu (1989–1990) i na Świętym Krzyżu (1990–1991), równocześnie studiując liturgikę w Lublinie (1991–1992). Następnie wyjechał na misje do Kamerunu, po wcześniejszym przygotowaniu w Paryżu (1992–1993). W Kamerunie posługiwał w Guider (1993–1994), Figuil (1994–1997, 2001–2002) i Maroua, gdzie był rektorem Międzydiecezjalnego Wyższego Seminarium Duchownego (1997–2001) i wykładowcą.

Po powrocie do Europy wstąpił do prowincji francuskiej. W latach 2003–2005 pracował w Aix z młodzieżą, a w latach 2005–2015 był kapelanem w Lourdes. Pełnił tam funkcje przełożonego wspólnoty (2008–2014), kapelana skautów i przewodniczek Francji oraz radnego prowincjalnego.

Od 2015 r. mieszkał we wspólnocie w Fontenay-sous-Bois pod Paryżem – jako odpowiedzialny za prenowicjat i dom gościnny. Od 2016 r. był kapelanem w więzieniu Fresnes i od 2018 r. proboszczem parafii pw. św. Małgorzaty. Posługi te pełnił aż do śmierci.

13 sierpnia 2025 r., podczas urlopu w Polsce, zmarł nagle w domu warszawskim. Miał 61 lat, 41 lat profesji zakonnej i 36 lat kapłaństwa. Został pochowany w Obrze.

 

o. Władysław Laskowski OMI (1943–2025)

Urodził się 25 września 1943 r. w Sobolewie. Po maturze rozpoczął studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Siedlcach, a 31 grudnia 1965 r. wstąpił do nowicjatu Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej w Obrze. Pierwsze śluby zakonne złożył 1 stycznia 1967 r., a śluby wieczyste – 1 stycznia 1970 r. w Lublińcu, gdzie odbywał staż pastoralny. 21 lutego 1970 r. przyjął święcenia diakonatu, a 14 marca 1970 r. w Poznaniu – święcenia kapłańskie.

Pierwszą obediencję otrzymał na misje do Kamerunu. Po przygotowaniu w Paryżu wyjechał tam 2 grudnia 1970 r. i pracował w placówkach: Guider (1971–1973), Tcholliré (1973–1978), Figuil (1978–1979) i Bidzar (1979–1980). Po dziesięciu latach powrócił do Polski, posługując kolejno w Kodniu (1980–1981), Kędzierzynie-Koźlu (1981–1983), Grotnikach (1983–1984), Gdańsku (1984–1987), Kodniu (1987–1993) i we Wrocławiu (1993–1995).

Od 1995 r. pracował w Belgii w ramach Delegatury Francja–Beneluks – jako duszpasterz Polonii w diecezji Liège, odpowiedzialny za rejon Montegnée, Seraing, Retinne i La Brouck. Ostatnie lata spędził w Ressaix. Zmarł 7 września 2025 r. w szpitalu w La Louvière (Belgia), zaopatrzony sakramentami, w 81 roku życia, 58 roku profesji zakonnej i 55 roku kapłaństwa. Pogrzeb odbył się w rodzinnej parafii w Sobolewie k. Garwolina.

 

Wieczny odpoczynek racz im dać Panie…

 

o. Józef Niesłony OMI / R. Grabka OMI

fot. freepic.diller na Freepik.com