Z listów św. Eugeniusza
3 listopada 2025
Dawanie świadectwa jest niewygodne (K 9)
Jako członkowie Kościoła proroczego powinni być świadkami sprawiedliwości i świętości Boga, uznając równocześnie potrzebę własnego nawrócenia(K 9).
To stwierdzenie przypomina mi słowa ojca Rossettiego na temat kapłaństwa posługującego. Słowa te odnoszą się w równym stopniu do wszystkich misjonarzy oblatów, braci i kapłanów:
„Jeśli jesteś kapłanem od wielu lat i spoglądasz wstecz na dziesięciolecia służby, a po przeanalizowaniu swojej posługi nie możesz znaleźć ani jednego przypadku, w którym twoje kazania, posługa lub osobiste świadectwo spotkały się z dezaprobatą, musisz zadać sobie pytanie, czy naprawdę głosiłeś Ewangelię. Jeśli nasze słowa i homilie nigdy nie spotkały się z odrzuceniem ze strony niektórych ludzi i jeśli nigdy nie byliśmy krytykowani za nasze publiczne stanowisko, to znaczy, że nigdy w pełni nie głosiliśmy przesłania Jezusa” (Radość kapłaństwa, str. 20).
Dwa stulecia historii oblatów są wypełnione imionami wielu misjonarzy oblatów, których posługa miała charakter proroczy. Praktycznie w każdym kraju, w którym posługujemy, podnoszono prorocze głosy przeciwko niesprawiedliwości, prześladowaniom, dyskryminacji i wszelkim innym formom zdrady wartości ewangelicznych, jakimi są świętość i sprawiedliwość Boża. Nieprzychylność okazywana niektórym z nich doprowadziła nawet do ich śmierci (Józef Cebula, Victor Lelievre, Michael Rodrigo, Ludwig Wrodarczyk, Ben de Jesus – to tylko kilka przykładów).
Franc Santucci OMI, tłum. Roman Tyczyński OMI
