Z listów św. Eugeniusza
19 marca 2026
Papieska aprobata: uznanie oblackiej rodziny za dar Boży
Papież Leon XII na wieczną rzeczy pamiątkę
Nadzwyczajne owoce, jakimi łaskawość Boża raczyła nagrodzić ich trudy, nie mogły długo pozostać w ukryciu. W miarę bowiem jak zaznajamiano się z nimi, kilku okolicznych biskupów domagało się, aby zechcieli także ich owieczkom wyświadczyć to wielkie dobrodziejstwo. Ubogaceni więc błogosławieństwem nieba, coraz to bardziej starali się kroczyć śladami świętych i usilnie dążyć do doskonałości, a jednocześnie pełni zapału oddawać się pracy nad zbawieniem dusz. Ponieważ jednak, głosząc pokutę, musieli udawać się do różnych diecezji, doszli więc do przekonania, że należy ułożyć prawa i przepisy, które by powstającemu zgromadzeniu zapewniały łączność i zabezpieczały jego przyszłość. Oblali sobie zatem nazwę Misjonarzy Oblatów św. Karola, chociaż powszechnie nazywano ich Misjonarzami Prowansji.
Dan w Rzymie, u świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 21 marca 1826 Roku, Naszego Pontyfikatu, roku trzeciego.
Kościół uznał i zatwierdził metody misyjne oblatów, które Eugeniusz przewidział już na samym początku:
Doszli oni do przekonania, że gdyby udało się uformować kapłanów gorliwych, bezinteresownych, prawdziwie cnotliwych, słowem – mężów apostolskich, głęboko przeświadczonych o konieczności własnej przemiany, którzy ze wszystkich sił pracowaliby nad nawróceniem innych, wtedy można by było żywić nadzieję, że w krótkim czasie uda się na powrót przywieść zbłąkanych ludzi do wypełniania dawno porzuconych obowiązków. „Uważaj na siebie i na naukę – pouczał św. Paweł Tymoteusza – trwaj w nich! To czyniąc i siebie samego zbawisz, i tych, którzy cię słuchają” (1 Tm 4, 16)(Przedmowa).
Początkowo byliśmy jedynie kapłanami, następnie staliśmy się zakonnikami – zarówno kapłanami jak i braćmi – obecnie tworzymy poszerzoną oblacką rodzinę, w której każdy z nas zgodnie ze swoim stanem życia i specyficzną posługą wyraża gorliwość o zbawienia dusz.
Franc Santucci OMI, tłum. Roman Tyczyński OMI
