Z listów św. Eugeniusza

Naszym powołaniem jest podążanie po śladach apostołów

Wzorem ich życia jest wspólnota Apostołów z Jezusem(K 3).

Gdy Eugeniusz, jako młody ksiądz, wrócił do Aix, zaczął stosować ten apostolski model, którego nauczył się i praktykował w Seminarium Św. Sulpicjusza.

Powiedziałem już, że moim zamiarem – kiedy poświęciłem się posłudze misyjnej, aby zajmować się przede wszystkim nauczaniem i nawracaniem najbardziej opuszczonych dusz – było pójście za przykładem apostołów w ich życiu pełnym oddania i samozaparcia. Doszedłem do przekonania, że aby osiągnąć takie same rezultaty w naszym przepowiadaniu, musimy podążać ich śladami i, na ile to tylko możliwe, praktykować te same cnoty(Rambert, Memoires, s. 187).

Trzy lata po opuszczeniu seminarium ojciec Eugeniusz zastosował wzór, który stał się jego mottem, zapraszając do współpracy Henryka Tempiera:

położyliśmy fundamenty pod dzieło, które stale będzie dostarczać naszym wioskom gorliwych misjonarzy. Będą oni nieustannie zajmować się burzeniem królestwa szatana, dając jednocześnie przykład życia naprawdę kapłańskiego we wspólnocie, którą będą tworzyć.

Jeżeli – jak się tego spodziewam – zechce ksiądz przyłączyć się do nas, nie znajdzie się w kraju nieznanym; będzie ksiądz miał czterech współbraci. Na razie nie ma nas więcej, bo chcemy wybrać mężów mających wolę i odwagę, by pójść śladami apostołów. Ważne jest położenie mocnych fundamentów(List do Henryka Tempiera, 09.10.1815, w: PO I, t. VI, nr 4).

Niezależnie od tego, jaki jest nasz sposób życia, każdy z nas jest zaproszony do tego, by żyć swoim chrztem, krocząc śladami apostołów wraz z Jezusem.

Franc Santucci OMI, tłum. Roman Tyczyński OMI