24 sierpnia – ZA GŁÓWNY OBOWIĄZEK UWAŻAM
This is a custom heading element.
24 sierpnia – ZA GŁÓWNY OBOWIĄZEK UWAŻAM BYĆ W MIARĘ MOŻNOŚCI PRZY TYCH WSZYSTKICH NASZYCH BRACIACH, KTÓRZY SĄ W NIEBEZPIECZEŃSTWIE ŚMIERCI
Ojciec Victor-Antoine Arnoux urodził się 22 stycznia 1804 roku w Gap, zmarł w aix 13 lipca. Ojciec Courtes w tym dniu napisał do Eugeniusza:
Aix, niedziela, 13 juillet, godzina 23.30. Nasz anioł, po łagodnej i spokojnej agonii własciwej świetym, własnie oddał swe ostatnie tchnienie.
Eugeniusz odczekał tydzień zanim, jak wyjaśnia, odpiosał ojcu Courtesowi:
Mój drogi ojcze Courtesie, może jesteś zdziwiony, że w ogóle jeszcze nie otrzymałeś mych listów od czasu, kiedy powiadomiłeś mnie o rozdzierającej, a jednocześnie pocieszającej nowinie o przejściu naszego szczęśliwego o. Arnoux. Głównym powodem tego opóźnienia była obawa przed powiększeniem przykrości twojej sytuacji przez wyrzuty, których nie mogłem ci nie zrobić w tej okoliczności. Wolałem zachować milczenie, ale na pewno żywo odczułem stratę, jaką spowodowałeś swoim lekceważeniem poinformowania mnie o stanie naszego świątobliwego chorego. Czy nie wiesz, że uważam za główny obowiązek być w miarę możności przy tych wszystkich naszych braciach, którzy są w niebezpieczeństwie śmierci. Czy jesteśmy więc tak daleko od Aix, abym w ciągu kilku godzin nie mógł udać się do chorego?… Założywszy, że zobaczyłeś grożące niebezpieczeństwo dopiero w niedzielę rano, mógłbym jeszcze przyjechać do Aix wieczorem. Przez całe życie będę żałował, że jeden z moich braci umierał tak blisko mnie, a ja nie byłem obecny przy jego przejściu.
Nie muszę ci mówić, z jaką starannością czytaliśmy szczegóły, jakie nam podajesz o jego ostatnich chwilach i jego pogrzebie. Twoje listy zraszałem łzami za każdym razem, gdy je czytałem. Poprosiłem tych, którzy z nim żyli dłużej, aby zebrali różne cechy jego życia. Ze swej strony napisz to, co na ten temat wiesz, aby w ten sposób sporządzić obszerną notatkę ku zbudowaniu tych, którzy przyjdą po nas…
List do Hipolita Courtesa, 22.07.1828, w: EO I, t. VII nr 307.
Przyjaciel, który milczy z nami w chwili rozpaczy czy zmieszania, który potrafi pozostać z nami w godzinie strapienia czy żałoby, który potrafii zaaakceptowac, że nie potrafii ani uleczyć, ani pielęgnować, jest bratem, który się troszczy. Henri Nouwen
