Polska Prowincja

Polska Prowincja Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej powstała w 1921 roku. Jest jedną z najprężniejszych jurysdykcji oblackich na świecie. Podejmuje posługę słowa Bożego, działalność misyjną „ad gentes”, duszpasterstwo parafialne i specjalistyczne czy wreszcie prężne duszpasterstwo młodzieży. Oprócz Polski obejmuje m.in. Madagaskar, Ukrainę, Białoruś, Turkmenistan, kraje skandynawskie czy Beneluksu.

Obecnie (stan na 17.02.2017) Polska Prowincja liczy 470 oblatów, których średnia wieku wynosi niemal 48 lat. W Polsce posługuje 297 oblatów, natomiast w delegaturach i misjach Polskiej Prowincji – 172 oblatów.

W Polsce jest 212 ojców, 33 braci, 46 kleryków oraz 9 nowicjuszy i 3 postulantów. Na terenie Polski oblaci pracują w 21 domach: Bodzanowie, Gdańsku, Gorzowie Wielkopolskim, Grotnikach, Iławie, Katowicach, Kędzierzynie-Koźlu, Kodniu, Kokotku, Laskowicach Pomorskich, Lublinie, Lublińcu, Łebie, Obrze, Opolu, Poznaniu, Siedlcach, Świętym Krzyżu, Warszawie, Wrocławiu i Zahutyniu. Pojedynczy ojcowie pełnią posługę kapelanów szpitalnych, więziennych, wojskowych i domów sióstr zakonnych w: Chumiętkach, Dziwnowie, Biedrusku, Wielkiej Wsi, Konstantynowie, Katowicach, Bieruniu Starym, Woźnikach Śląskich, Porębie koło Leśnicy Opolskiej, Luboniu i Warszawie. Dodatkowo niektórzy ojcowie posługują jako wykładowcy i pracownicy naukowi Uniwersytetu im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu i Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Do Polskiej Prowincji należą:

  • delegatura Francji i Beneluksu, obejmująca Francję, Belgię i Luksemburg oraz Frankfurt nad Menem
  • delegatura na Madagaskarze
  • delegatura na Ukrainie
  • misja na Białorusi
  • misja w Turkmenistanie
  • pojedynczy członkowie prowincji pracują we Włoszech, Czechach, Kanadzie i Ghanie.

W delegaturach i misjach Polskiej Prowincji jest 123 ojców, 9 braci, 36 kleryków i 5 nowicjuszy.

Do tej liczby trzeba jeszcze dodać 100 polskich oblatów pracujących w innych jednostkach Zgromadzenia: Austrii, Argentynie, Australii, Brazylii, Chile, Czechach, Danii, Francji, Hiszpanii, Hongkongu, Ghanie, Kamerunie, Kanadzie, Meksyku, Niemczech, Norwegii, Pakistanie, Paragwaju, Stanach Zjednoczonych, Szwecji, Tajlandii, na Madagaskarze i w Domu Generalnym w Rzymie.

Administracja Prowincjalna

Prowincjał

o. dr hab. Paweł Zając OMI

Urodził się 8 grudnia 1975 r. w Kędzierzynie-Koźlu. Po zdaniu matury wstąpił do nowicjatu Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej na Świętym Krzyżu, gdzie po roku złożył pierwszą czasową profesję zakonną. Od 1995 r. był alumnem Wyższego Seminarium Duchownego Misjonarzy Oblatów MN w Obrze.

Po dwóch latach został skierowany do scholastykatu międzynarodowego w Rzymie i kontynuował studia na Wydziale Teologicznym Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego. Po ukończeniu studiów teologicznych odbył dwuletni staż misyjny wśród kanadyjskich Inuitów. Tam, na północy Kanady, w Gjoa Haven, 8 grudnia 2001 r. otrzymał święcenia prezbiteratu. W latach 2002-06 odbył studia z historii Kościoła w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w roku 2004 r., na podstawie rozprawy „Misje katolickie wśród Inuitów Arktyki kanadyjskiej, 1912-1942” otrzymał licencjat w zakresie historii Kościoła.

W roku 2006 r., również na KUL-u obronił pracę doktorską pt. “Katoliccy misjonarze i ludność rodzima w Kanadzie w historiografii XIX i XX wieku”. Stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii otrzymał w roku 2014 r., w Instytucie Historii UAM-u w Poznaniu na podstawie publikacji pt. “Acta Nuntiaturae Polonae. Tomus LIV. Ioannes Archetti (1776-1784)”. Od roku 2006 jest wychowawcą i wykładowcą w WSD Misjonarzy Oblatów MN w Obrze oraz adiunktem na Wydziale Teologicznym UAM-u, w Poznaniu.

W obrzańskim seminarium w latach 2008-2017 pełnił funkcję wicerektora oraz dyrektora ds. studiów. Od roku 2014 r. był także radnym prowincjalnym w Polskiej Prowincji Misjonarzy Oblatów MN. Ponadto od 2007 r. jest członkiem Polskiego Towarzystwa Badań Kanadyjskich, a od 2013 r. – członkiem Polskiego Towarzystwa Badań nad Wiekiem Osiemnastym. Począwszy od 2003 r. bierze udział w licznych konferencjach naukowych i wykładach gościnnych. Opublikował kilka książek i wiele artykułów naukowych.

Wikariusze Prowincjalni

o. Sławomir Dworek OMI
1. Wikariusz prowincjalny

o. Józef Wcisło OMI
2. Wikariusz prowincjalny

Radni Prowincjalni

o. Sławomir Dworek OMI
1. Radny prowincjalny

o. Marian Puchała OMI
2. Radny prowincjalny

o. Sebastian Łuszczki OMI
3. Radny prowincjalny

o. Tomasz Maniura OMI
4. Radny prowincjalny

o. Piotr Darasz OMI
5. Radny prowincjalny

br. Adam Petelczyc OMI
6. Radny prowincjalny

o. Józef Wcisło OMI
7. Radny prowincjalny

Sekretarz Prowincjalny

o. Paweł Latusek OMI

Ekonom Prowincjalny

o. Józef Czernecki OMI

Koordynator Medialny Polskiej Prowincji

o. Paweł Gomulak OMI
e-mail: info@oblaci.pl

Kurator i delegat ds. ochrony dzieci i młodzieży

o. Jan Bielecki OMI
e-mail: jan.bielecki@oblaci.pl

Duszpasterz osób pokrzywdzonych

o. Sebastian Łuszczki OMI
e-mail: sebstian.luszczki@oblaci.pl

Inspektor ochrony danych osobowych

o. Marcin Wrzos OMI
email: iodo@oblaci.pl

Historia Prowincji

Pierwsi polscy Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej pracowali najpierw w Niemczech i Kanadzie, zajmując się głównie pracą duszpasterską wśród polskich emigrantów. W 1920 roku przyjechali do kraju z myślą o założeniu Prowincji Polskiej. Początkowo zatrzymali się w Piekarach Śląskich, gdzie już wówczas istniało największe sanktuarium maryjne na Górnym Śląsku. Tutaj głosili kazania pątnicze, słuchali spowiedzi i pomagali okolicznym proboszczom, głosząc misje i rekolekcje. W czasie plebiscytu na Śląsku prowadzili akcję patriotyczno-religijną na rzecz Polski. W Piekarach oblaci zatrzymali się jednak na krótko. Niebawem wynajęli dom w Krotoszynie, który został poddany pod bezpośrednią jurysdykcję Administracji Generalnej i w którym od razu otwarto juniorat, czyli Niższe Seminarium Duchowne. Stworzenie placówki w Krotoszynie było rozwiązaniem tylko prowizorycznym. Po otwarciu nowicjatu w Markowicach i nowego junioratu w Lublińcu w roku 1922 Rada Generalna, upoważniona reskryptem Świętej Kongregacji dla Zakonników, zadecydowała o utworzeniu w Polsce tak zwanego Wikariatu Prowincjalnego.

Utworzenie struktur

Ziarno oblackie rzucone na żyzną polską glebę w 1920 roku zaczęło kiełkować, rozrastać się w drzewo, dojrzewać i przynosić pierwsze owoce. W 1925 roku polscy oblaci posiadali w kraju już nie tylko własny juniorat i nowicjat, lecz także – przeniesiony później do Obry – scholastykat (Wyższe Seminarium Duchowne) w Krobi. Personel powiększył się pięciokrotnie: z 8 oblatów w roku 1920 ich liczba wzrosła do 40. Przyszłość zapowiadała się wspaniale: 16 nowicjuszy i 175 juniorów. Wobec tak dynamicznego rozwoju Administracja Generalna postanowiła nadać polskiemu wikariatowi status regularnej prowincji. Od tego momentu Prowincja Polska stała się dwunastą prowincją w Zgromadzeniu Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej i szóstą z kolei w Europie.

Złoty okres Polskiej Prowincji

Po przekształceniu wikariatu w prowincję zaczął się złoty okres w historii polskich oblatów. Liczba członków wzrastała w rekordowym tempie, a niemal każdego roku odbywało się otwarcie nowego domu oblackiego. W 1926 roku Polska Prowincja liczyła 49 członków i 4 domy; w 1935 – już 253 członków, 44 nowicjuszy i 228 juniorów; natomiast w sierpniu 1939 było w Polsce 275 oblatów i 14 placówek oblackich. Wielu polskich oblatów pracowało na misjach w północnej Kanadzie i na Cejlonie (Sri Lanka).

II wojna światowa

Wojna spowodowała wielkie spustoszenie w personelu Polskiej Prowincji. Podczas nalotów lub w czasie działań wojennych zginęło 4 ojców i 6 kleryków; rozstrzelano lub zamordowano 3 ojców, 5 kleryków i 1 brata. W obozach koncentracyjnych zginęło 8 ojców, 4 kleryków i 1 brat, a na robotach przymusowych – 2 braci. Jeżeli do tych liczb dodamy 5 ojców i 1 brata zmarłych śmiercią naturalną, to straty Prowincji Polskiej wyniosą 20 ojców, 15 kleryków i 5 braci – razem 40 oblatów, czyli 15 procent personelu oblackiego w Polsce. Tak wysokich strat nie poniosła w czasie wojny żadna prowincja oblacka.

Powojenna odbudowa

Po zakończeniu działań wojennych stan Polskiej Prowincji był opłakany. Jedni oddali życie na ołtarzu Boga i Ojczyzny, inni byli rozproszeni w kraju i za granicą. Domy zakonne – ograbione i zniszczone. Jednak na widok tego spustoszenia oblaci nie załamali się. Domy odrestaurowywano, na nowo zorganizowano nowicjat oraz Niższe i Wyższe Seminarium Duchowne. Misjonarze przystąpili do głoszenia misji i rekolekcji, a ze względu na duży brak kleru diecezjalnego, zwłaszcza na Ziemiach Zachodnich, przejmowali także obsługę różnych parafii. Prowincja zaczęła się stopniowo odradzać. Przez dłuższy czas oblaci nie mogli jednak wyjeżdżać na misje zagraniczne, ponieważ uniemożliwiały to władze komunistyczne. Kiedy tylko pojawiła się taka możliwość, wyjechali najpierw do pracy w Skandynawii, a później także do Kamerunu, na Madagaskar i do wielu innych krajów misyjnych.

Zmarli oblaci – Pro Memoria

W swojej niespełna 100-letniej historii Polska Prowincja Misjonarzy Oblatów MN wydała na służbę kilkuset Polaków. Wielu z nich pracowało na misjach zagranicznych, a część w Polsce. Poniżej prezentujemy listę polskich oblatów wg dat ich śmierci, a narodzin – jak ufamy – dla nieba. Polecajmy ich w naszej modlitwie.

Wykaz zmarłych oblatów (.pdf)