Zahutyń: miłość caritas w praktyce [WIDEO]

Do wieku XVII w Zahutyniu znajdowała się w tym miejscu parafia prawosławna, później mieszkańcy Zahutynia przeszli na obrządek greckokatolicki. Dziś oblaci ściśle współpracują ze świeckimi – w filmie opowiadają o swojej codziennej pracy duszpasterskiej i o tym, jak ważne jest dla nich towarzyszenie ludziom w ich codziennych sprawach. Parafianie natomiast dzielą się tym, że parafia stała się dla nich prawdziwą rodziną – miejscem, w którym czują wsparcie i jedność.

W szkole prowadzony jest też wolontariat, gdzie uczniowie z ogromnym zaangażowaniem niosą pomoc potrzebującym. Szczególne miejsce zajmuje wsparcie dla seniorów z Domu Pomocy Społecznej „Światło Nadziei” – gesty dobroci, spotkania, wspólne chwile.

Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej przybyli do Zahutynia w Bieszczadach w 1979 r. Wcześniej, bo do wieku XVII, była to parafia prawosławna, a następnie mieszkańcy Zahutynia przeszli na obrządek unicki, zwany później greko-katolickim. Ostatnia drewniana cerkiew pw. św. Kosmy i Damiana wybudowana została w 1902 r., a zniszczona została w roku 1945. Po wojnie, w 1956 r., na miejscu dawnej cerkwi wybudowano drewniany kościół filialny pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, należący do parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku. W 1979 r. została erygowana pod tym wezwaniem samodzielna parafia i powierzona została misjonarzom oblatom. W Dolinie, która administracyjnie jest dziś dzielnicą Zagórza, znajduje się kościół filialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Mieszkający tu oblaci są zaangażowani w duszpasterstwo parafialne i rekolekcyjne. W czasie wojny w Ukrainie ta placówka pełni ważną funkcję łącznika w przekazywaniu pomocy materialnej oblatom zza wschodnią granicą, zarówno z Polski, jak i z oblacikch placówek w Europie. Aktualnym przełożonym domu jest o. Andrzej Noga OMI.

Anna Gorzelana/Mateusz Lesiński