Z listów św. Eugeniusza

Trzeba jednak uważać, aby nie okazywać wizerunkom Matki Bożej czci, której zewnętrzne znaki wydają się przysłaniać te, których wymaga obecność Jezusa Chrystusa(K 10)

W Niej widzą wzór wiary Kościoła i własnej(K 10).

Biskup Eugeniusz był przerażony, gdy podczas święta maryjnego odwiedził kościół i zobaczył, że figura Maryi została tak wyeksponowana, że tabernakulum posłużyło za postument. Wtedy obiecał sobie, że zadba o to, aby tego rodzaju nadużycia nigdy więcej nie powtórzyły się w jego diecezji. Dwa fragmenty z jego listów pasterskich, napisanych w odstępie dwudziestu lat, dobrze obrazują jego nauczanie:

Tym samym Syna czcimy w osobie Matki i właśnie dlatego w naszym oddawaniu czci Maryi nie można przekroczyć granicy, o ile uznajemy ją za istotę stworzoną, ponieważ to Bogu zawsze należy się najwyższa cześć(List pasterski, 08.07.1849).

Żadna cześć oddana Najświętszej Maryi Pannie nie jest zbyt wielka, pod warunkiem, że nabożeństwo do Niej rozumie się i praktykuje w ścisłym sensie tego, co należy się stworzeniu, bez względu na to, jak wielkie i wzniosłe by ono nie było. Trzeba jednak uważać, aby nie okazywać zwykłym wizerunkom Matki Bożej czci, której zewnętrzne oznaki wydają się przesłaniać te, których wymaga obecność Jezusa Chrystusa. Wręcz przeciwnie, cześć, jaką nasza wiara i miłość oddają Najświętszej Eucharystii, musi – proporcjonalnie do naszych skromnych środków – znacznie przewyższać tę, jaką zazwyczaj okazujemy Maryi Niepokalanej(List pasterski, 21.12.1859).

Patronką Zgromadzenia jest Maryja Niepokalana. Otwarta na Ducha Świętego, jako pokorna służebnica całkowicie poświęciła samą siebie osobie i dziełu Zbawiciela. W Dziewicy zatroskanej o przyjęcie Chrystusa, aby dać Go światu, dla którego jest On nadzieją, oblaci widzą wzór wiary Kościoła i własnej.

Zawsze uważać Ją będą za swoją Matkę. W wielkiej zażyłości z Nią jako Matką Miłosierdzia będą przeżywali swoje bóle i radości misjonarskiego życia. Wszędzie, gdzie ich zaprowadzi posługiwanie, będą się starali szerzyć prawdziwe nabożeństwo do Dziewicy Niepokalanej, która jest zapowiedzią ostatecznego zwycięstwa Boga nad wszelkim złem(K 10).

Franc Santucci OMI, tłum. Roman Tyczyński OMI