Nowenna o powołania oblackie [DZIEŃ 3]

DZIEŃ TRZECI: UBODZY

Modlitwa na rozpoczęcie:

Panie Jezu, z miłości do zbawienia ludzkości wybrałeś ubóstwo, przyjdź dziś i zamieszkaj w naszych sercach. Pomóż nam żyć skromnie, być oblatami pokornymi i bliskimi ubogich. Spraw, aby nasze misje były owocnym i wiernym świadectwem braterskiej miłości, zgodnie z duchem przekazanym nam przez naszego założyciela, świętego Eugeniusza de Mazenoda, abyśmy w naszym życiu promieniowali Ewangelią. Dzięki temu wielu młodych ludzi dołączy się do nas. Prosimy Cię o to za wstawiennictwem Najświętszej Maryi Panny odmawiając: Zdrowaś Maryjo…, Chwała Ojcu…

Ubodzy – opcja preferencyjna oraz mistrzowie-nauczyciele

Teksty do medytacji:

Łk 4,18: Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę.

Notatki do kazań wielkopostnych, marzec 1813 roku: Przyjdźcie więc, aby dowiedzieć się, kim jesteście w oczach wiary. Ubodzy Jezusa Chrystusa, strapieni, nieszczęśliwi, cierpiący, chorzy, pokryci wrzodami, wy wszyscy, których przytłacza bieda, moi bracia, moi drodzy bracia, moi godni szacunku bracia, posłuchajcie mnie. Jesteście dziećmi Bożymi, braćmi Jezusa Chrystusa, dziedzicami Jego wiecznego Królestwa, wybraną cząstką Jego dziedzictwa.

Konstytucja 5: Całe Zgromadzenie jest misyjne… Wszędzie bowiem nasze posłannictwo polega na tym, aby najpierw iść do tych, których sytuacja głośno woła o nadzieję i zbawienie, jakie w pełni może przynieść tylko Jezus Chrystus. Są to różnego rodzaju ubodzy – im dajemy pierwszeństwo.

Refleksja:

W świetle Ewangelii wg świętego Łukasza (Łk 4,18), Konstytucji nr 5 oraz kazania z kościoła świętej Magdaleny naszą misję rozumiemy przede wszystkim jako proste, bliskie i zaktualizowane głoszenie Ewangelii najuboższym. Chodzi o głoszenie, które dotyka realiów życia ludzi i jest skierowane przede wszystkim do żyjących na peryferiach.

Za przykładem świętego Eugeniusza de Mazenoda, który głosił kazania od szóstej rano, aby dotrzeć do rzemieślników, służących i ubogich, oblaci są powołani do głoszenia Ewangelii językiem dostępnym dla wszystkich, a zwłaszcza dla najuboższych. Wymaga to jasnego języka, pedagogiki zakorzenionej w codziennym życiu oraz umiejętności dostosowania się do konkretnych realiów młodzieży, więźniów, rodzin, chorych i wszystkich oddalonych od Kościoła. Ewangelia porusza serca tylko wtedy, gdy jest głoszona w języku ludzi i ma związek ich życiowym doświadczeniem.

W różnorodności naszych duszpasterskich zobowiązań – parafii, szkół, grup parafialnych, odwiedzin chorych, więźniów, dzięki Komisji Sprawiedliwość i Pokój – podstawowym sposobem ewangelizacji staje się bliskość. Nie chodzi o czekanie, ale o wychodzenie, o docieranie na społeczne, duchowe i ludzkie peryferie. Ta bliskość to nie tylko świadczona posługa: to także uważne słuchanie, głęboki szacunek i uznanie godności każdej osoby.

Kazanie z kościoła świętej Magdaleny dobitnie przypomina nam, że ubodzy są nie tylko ludźmi, którym należy towarzyszyć, ale prawdziwymi mistrzami, którzy pokazują samo serce Ewangelii. Ich spojrzenie na życie, wytrwałość w cierpieniu i mocna nadzieja ewangelizują misjonarza w takim samym stopniu, w jakim on ich ewangelizuje.

Tak więc ubodzy nie są jedynie biernymi beneficjentami miłosierdzia, ale istotnymi uczestnikami życia duchowego misjonarza.

Nazywając ich naszymi pierwszymi mistrzami i naszymi głównymi dobroczyńcami, Eugeniusz de Mazenod ukazuje zgromadzeniu postawę uczenia się i wdzięczności. Ubogi to nie tylko ten, komu się coś daje, ale przede wszystkim ten, od którego się otrzymuje.

Misja przestaje być wtedy przedsięwzięciem jednostronnym i staje się spotkaniem przemieniającym obie strony. Służąc najuboższym misjonarz nie tylko poświęca swój czas i siły, ale otrzymuje głębokie objawienie Chrystusa i Ewangelii. Często to właśnie pośród ubogich doświadcza wiary w jej najbardziej autentycznej formie.

Zatem poprzez nasze duszpasterskie zaangażowanie jesteśmy wezwani do obrony praw najbardziej bezbronnych, do piętnowania niesprawiedliwości oraz wspierania tych, którzy zostali zranieni przez przemoc, ubóstwo lub wykluczenie. Głoszenie Dobrej Nowiny staje się w ten sposób aktem wyzwolenia i uzdrowienia: towarzyszeniem więźniom w poszukiwaniu zadośćuczynienia, dodawaniem otuchy młodym ludziom poszukującym sensu życia, wspieraniem rodzin w trudnej sytuacji, promowaniem godności kobiet i pracowników oraz tworzeniem przestrzeni dialogu i pokoju.

Taka misja może przynieść owoce tylko wtedy, gdy jest zakorzeniona w stylu życia naznaczonym prostotą, miłością i braterstwem. Ubodzy uwierzą w głoszonego Chrystusa tylko wtedy, gdy misjonarze będą żyć tak jak On: w ubóstwie serca, dzieleniu się, życiu wspólnotowym i prawdziwej bliskości. Nasze wspólnoty oblackie są powołane, by stać się miejscami gościnnymi, domami współczucia i widzialnymi znakami Królestwa Bożego.

Modlitwa na zakończenie:

Panie, Władco winnicy, Ty wzywasz ludzi z różnych środowisk do podążania za Tobą i obdarzasz ich łaską całkowitego oddania się na służbę Kościołowi, dla zbawienia dusz i całej ludzkości. Ty napełniłeś naszego założyciela pełną miłości gorliwością w głoszeniu Ewangelii ubogim. Napełnij tym samym duchem wielu młodych ludzi i otwórz ich serca i umysły na Twoje słowo, aby zechcieli wstąpić do naszej charyzmatycznej rodzinę i odważnie kontynuowali dzieło zapoczątkowane przez Eugeniusza de Mazenoda. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu…