Na ostatki – rozwiąż quiz wiedzy o św. Eugeniuszu.

Oblaci składają cztery śluby: posłuszeństwa, ubóstwa, czystości i wytrwania w Zgromadzeniu.

Konstytucja 64 stanowi: "Strój oblatów jest taki sam jak kleru tej diecezji, na terenie której się znajdują. Jeżeli noszą sutannę, ich wyróżniającym znakiem będzie jedynie oblacki krzyż". Oczywiście, tam gdzie sutanna jest znakiem duchownym, nosimy strój duchowieństwa diecezjalnego oraz krzyż oblacki.

Konstytucja 60 mówi: "Okres czasowego zobowiązania trwa co najmniej trzy lata" - po tym czasie oblat może prosić o dopuszczenie go do profesji wieczystej.

W Polsce mamy 21 klasztorów.

Spośród podanych możliwości, poprawną odpowiedzią jest "misjonarze oblaci". Część oblatów przyjmuje święcenia kapłańskie, ale są pośród nas oblaci-bracia zakonni, którzy nie przyjmują święceń. Jesteśmy jedną rodziną i definiujemy się wszyscy jako "misjonarze oblaci" bądź po prostu "oblaci".

Reguła 7b wskazuje: "Głoszenie misji, praca wśród młodzieży i misje zagraniczne tradycyjnie zajmują pierwsze miejsce w naszym apostolstwie. Jednak żadna posługa nie jest nam obca, byle tylko nie tracić z oczu pierwszorzędnego celu Zgromadzenia, którym jest ewangelizacja najbardziej opuszczonych".

Charakterystycznym znakiem posługi misjonarza ludowego podczas misji parafialnej jest fariola - czarny, długi płaszcz zakładany na sutannę. Niektórzy misjonarze korzystają ponadto z innych elementów tradycyjnego stroju: piuska czy mantolet.

Oblatus z łaciny oznacza "ofiarowany". Oblat Maryi Niepokalanej czyli ofiarowany Matce Bożej. Maryja Niepokalana jest główną patronką Zgromadzenia i wzorem naszego życia.

Konstytucja 37 mówi: "Posłannictwo wypełniamy we wspólnocie i przez wspólnotę, do której należymy. Nasze wspólnoty mają więc charakter apostolski". Nasze wspólnoty mają charakter wręcz rodzinny, rzadko można spotkać oblata, który pracuje pojedynczo, a jeśli taka jest potrzeba i tak jest częścią jakiejś wspólnoty.

Ze względu na misyjny charakter naszej rodziny zakonnej oraz fakt, że misjonarze nie widują się zbyt często, tradycją naszych rekolekcji zakonnych jest to, że wymieniamy się ze sobą doświadczeniami i radościami apostolskiego życia.