Dlaczego oblaci składają czwarty ślub? O oblackim sposobie życia konsekrowanego

Tę wizję jasno wyraża Konstytucja 11, przypominając, że posłannictwem oblatów jest głosić Królestwo Boże i starać się o nie przed wszystkimi innymi sprawami. Głoszenie i życie Ewangelią są w tym ujęciu nierozłączne: oblat nie jest jedynie misjonarzem „w działaniu”, ale człowiekiem, który sam szuka Królestwa i podporządkowuje mu całe swoje życie.

„Naszym posłannictwem jest głosić Królestwo Boże i starać się o nie przed wszystkimi innymi sprawami” (K 11).

Życie konsekrowane w kluczu misji

Jak inni zakonnicy, oblaci składają śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Rady ewangeliczne porządkują całe życie oblatów w taki sposób, aby było ono całkowicie dyspozycyjne wobec Boga i Kościoła, zwłaszcza wobec najbardziej opuszczonych.

Konsekracja zakonna w Zgromadzeniu jest głęboko zakorzeniona w chrzcie. Jest odpowiedzią na wezwanie do świętości przeżywanej we wspólnocie i dla świata. Oblat pozostaje najpierw chrześcijaninem, który poważnie potraktował swoje powołanie chrzcielne, a następnie – odpowiadając na szczególne wezwanie – zdecydował się przeżywać je w formie życia zakonnego i misyjnego. Ten wymiar wspólnotowy Kapituła Generalna podkreśliła jednoznacznie:

„Dla nas, oblatów, życie wspólnotowe nie jest konieczne jedynie ze względu na posłannictwo; ono samo w sobie jest posłannictwem” (Misjonarze w świecie współczesnym, 109).

Czwarty ślub – wytrwać w powołaniu oblackim

Znakiem charakterystycznym oblackiego sposobu życia konsekrowanego jest czwarty ślub – ślub wytrwania w Zgromadzeniu aż do śmierci – jest on dodatkowym pogłębieniem i dopełnieniem trzech pozostałych ślubów w kluczu oblackiego charyzmatu.

Już w pierwszych Regułach św. Eugeniusz de Mazenod podkreślał, że oblat wstępuje do Zgromadzenia nie na pewien etap życia, lecz z pragnieniem oddania całego życia misji. Czwarty ślub wyraża więc gotowość trwałego związania się z konkretną wspólnotą, jej duchowością i posłannictwem. Wierność temu ślubowi oznacza nie tylko pozostanie w strukturach Zgromadzenia, ale trwanie w braterskiej wspólnocie, współodpowiedzialność za jej życie oraz gotowość przyjmowania posłania tam, gdzie Kościół najbardziej potrzebuje misjonarzy.

Dzień ślubów w tradycji oblackiej

W tradycji Zgromadzenia szczególnym momentem przeżywania tej konsekracji jest dzień składania ślubów zakonnych, który w polskiej prowincji tradycyjnie przypada 8 września, w święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Tego dnia oblaci składają zarówno pierwsze, jak i wieczyste śluby zakonne, a sam dzień staje się dla wielu z nich także czasem jubileuszy życia konsekrowanego.

Profesja zakonna, a zwłaszcza śluby wieczyste, są rozumiane jako duchowe narodziny do nowego sposobu życia. Wypowiedzenie słów: „ślubuję czystość, ubóstwo i posłuszeństwo na wieki” oznacza publiczne i nieodwołalne oddanie siebie Bogu, Kościołowi i Zgromadzeniu. Jest to akt zawierzenia, który nie dokonuje się jedynie ludzką siłą, ale zakłada pomoc Boga oraz wsparcie wspólnoty i tych, którzy towarzyszą oblatowi na drodze powołania.

Znaki i codzienność życia ślubami

Od dnia profesji wieczystej widzialnym znakiem oblackiej konsekracji staje się krzyż oblacki, noszony jako znak przynależności do Chrystusa Ukrzyżowanego i Jego misji. Wraz z profesją oblat otrzymuje również szkaplerz Matki Bożej, Konstytucje i Reguły Zgromadzenia oraz zostaje włączony w dobra duchowe całej rodziny oblackiej. Znaki te przypominają, że życie ślubami jest drogą wierności, przeżywaną w konkretnej wspólnocie i w realiach codziennej misji. Pierwotna reguła Zgromadzenia wskazywała, że jedynym wyróżniającym znakiem oblatów ma być wizerunek Ukrzyżowanego, ponieważ to On pozostaje centrum ich życia i posługi.

Wspólnota jako znak Królestwa

Oblaci realizują swoje posłannictwo we wspólnocie, która sama w sobie jest już znakiem królestwa Bożego. Ma ona ukazywać, że w Chrystusie Bóg jest dla człowieka wszystkim oraz że możliwe jest życie oparte na trwałych zobowiązaniach.

„Tę misję wypełniamy we wspólnocie. Wspólnota jest znakiem, że w Chrystusie Bóg jest dla nas wszystkim” (K 11).

Czwarty ślub wytrwania jest zobowiązaniem do dynamicznej wierności – gotowej na zmiany miejsc, zadań i form posługi – zakorzenionej w decyzji, by aż do końca życia szukać królestwa Bożego tam, gdzie Kościół posyła oblatów.

Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej zostało założone przez św. Eugeniusza de Mazenoda, późniejszego biskupa Marsylii, 25 stycznia 1816 r. w Aix-en-Provence we Francji. Obecnie liczy ok. 3400 zakonników, a do polskiej prowincji należy ponad 400 oblatów. Prawie 250 pracuje w kraju, a inni w należących do niej jurysdykcjach: na Madagaskarze i Reunion, w Ukrainie wraz z Rosją, we Francji-Beneluksie, Skandynawii, Białorusi i w Turkmenistanie. Misjonarze oblaci są zgromadzeniem misyjnym. Ich naczelną służbą w Kościele jest ukazywanie Chrystusa i Jego królestwa ludziom najbardziej opuszczonym i ubogim, jak i niesienie Dobrej Nowiny ludom, które jeszcze nie poznały Chrystusa oraz pomoc w odkrywaniu ich własnej wartości w świetle Ewangelii. Natomiast tam, gdzie Kościół już istnieje, oblaci kierują się do osób, które mają z nim najmniej kontaktu. Obecnie generałem zgromadzenia jest o. Luis Ignacio Rois Alonso OMI.

Anna Gorzelana

fot. arch. OMI, Jan Jeliński i Karol Jeliński