Dzień Chorego i udzielenie sakramentu namaszczenia chorych
Od ponad trzydziestu lat Kościół katolicki obchodzi 11 lutego Światowy Dzień Chorego. Został on ustanowiony w 1992 roku przez św. Jana Pawła II jako szczególny czas modlitwy, refleksji i solidarności z osobami dotkniętymi chorobą oraz z tymi, którzy na co dzień się nimi opiekują.
Ta data nie jest przypadkowa. Nawiązuje do wspomnienia Matki Bożej z Lourdes, miejsca szczególnie związanego z doświadczeniem cierpienia, nadziei i modlitwy o uzdrowienie.
W praktyce duszpasterskiej obchody Dnia Chorego często są przenoszone na inne, bardziej dogodne terminy. Chodzi o to, by umożliwić w nich udział jak największej liczbie osób starszych i chorych, a także zapewnić im odpowiednią opiekę i spokojne warunki do przyjęcia sakramentów. Tak było również w parafiach prowadzonych przez misjonarzy oblatów. Obchody odbywały się najczęściej w formie mszy świętej połączonej z udzieleniem sakramentu namaszczenia chorych. W liturgii uczestniczyły osoby chore, w podeszłym wieku oraz ich bliscy i opiekunowie. W Parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Iławie obchody miały także wymiar wspólnotowy i integracyjny.
– Dzień Chorego odbył się u nas w sobotę 7 lutego. Uczestniczyło w nim około osiemdziesięciu osób. Najpierw o godz. 10.00 sprawowana była msza św. z udzielaniem sakramentu namaszczenia chorych, a po liturgii chętni udali się na spotkanie przy kawie, cieście i śpiewie – wszystko przygotowali świeccy stowarzyszeni z oblatami – relacjonuje proboszcz parafii, o. Bartosz Madejski OMI.
Takie spotkania mają znaczenie nie tylko duszpasterskie, ale także zwyczajnie ludzkie. Dla wielu osób zmagających się z chorobą czy samotnością są okazją do wyjścia z domu, rozmowy i doświadczenia wspólnoty Kościoła, który nie ogranicza się jedynie do sprawowania liturgii, ale stara się towarzyszyć człowiekowi w jego codziennych zmaganiach.
Z kolei w Parafii pw. św. Eugeniusza w Kędzierzynie-Koźlu Dzień Chorego odbył się we wspomnienie Matki Bożej z Lourdes, czyli 11 lutego.
Ważnym elementem obchodów Dnia Chorego jest właściwe rozumienie sakramentu namaszczenia chorych. Może on być udzielany w różnych sytuacjach związanych z poważnym zagrożeniem zdrowia lub życia. Dotyczy to między innymi czasu trwania ciężkiej choroby, podeszłego wieku, przygotowania do poważnej operacji, a także nagłych wypadków czy niebezpieczeństwa śmierci. Sakrament ten można przyjmować ponownie, jeśli choroba się przedłuża lub następuje jej nawrót.
Wciąż jednak pokutuje przekonanie, że namaszczenie chorych jest wyłącznie „ostatnim sakramentem” udzielanym osobom umierającym. To uproszczenie i teologiczny błąd. Kościół jasno naucza, że jest to sakrament umocnienia w chorobie, niosący łaskę duchowej siły, pokój serca, a niekiedy także pomoc w powrocie do zdrowia, jeśli taka jest wola Boża. Właśnie podczas wydarzeń takich jak Dzień Chorego warto ten mit konsekwentnie prostować i przypominać, że sakrament namaszczenia chorych nie jest znakiem rezygnacji, lecz znakiem nadziei i bliskości Chrystusa wobec cierpiącego człowieka.
tekst: Michał Jóźwiak
fot. wyróżniające z arch. Parafii pw. św. Eugeniusza w Kędzierzynie-Koźlu
