Z listów św. Eugeniusza

Papieska aprobata: uznanie naszych za drogę do spełnienia naszych marzeń

Od momentu, gdy w 1816 roku Eugeniusz założył zgromadzenie oblatów, aż do uzyskania papieskiej aprobaty, podkreślał, jak ważne jest stworzenie wspólnej wizji i reguły życia, które zgodnie z tą wizją pozwoliłyby wszystkim członkom trwać w jedności. Zasadniczo spisał reguły, którymi kierował się w swojej posłudze i zaprosił innych do udziału w swojej misji. Papieska aprobata naszej Reguły życia oznaczała, że Kościół uznał ją za autentyczny wyraz ewangelicznego stylu życia dla oblatów.

Papież Leon XII na wieczną rzeczy pamiątkę

Nadto za radą Kongregacji czcigodnych Naszych Braci, Kardynałów św. Kościoła Rzymskiego, której sprawy biskupów i zakonników podlegają, pełnią Naszej władzy Apostolskiej, pochwalamy i zatwierdzamy tegoż Zgromadzenia Reguły, które kilku biskupów Francji chlubnymi świadectwami za nader stosowne uznało, niektórzy w celu nadania im większego znaczenia, także własnym podpisem chętnie zaopatrzyli. Nakazujemy przeto, aby wszyscy, których Zgromadzenie to przyjmie za członków, wiernie je zachowywali bez względu na stanowisko, jakie w nim zajmują. Do zatwierdzenia i polecenia tego zbożnego dzieła tym chętniej się przychylamy, ponieważ w Zgromadzeniu tym kandydaci jego wyraźnie przyrzekają, że wobec biskupów złączonych ze Stolicą św., o ile ci zechcą w swych diecezjach skorzystać z ich pomocy w celu głoszenia słowa Bożego i udzielania Sakramentów, będą się odnosili z należną czcią, uległością i posłuszeństwem; o czym też bynajmniej nie wątpimy. W razie, gdyby do Reguł tych zakradły się jakieś nieścisłości, niezgodne z prawem, wówczas mocą powagi Apostolskiej takowe uzupełniamy i poprawiamy.

Dan w Rzymie, u świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 21 marca 1826 Roku, Naszego Pontyfikatu, roku trzeciego.

W naszej pierwszej Regule Życia Eugeniusz napisał, jak bardzo jest to potrzebne jako źródło misyjnego dynamizmu:

Nie wystarczy jednak, że będą przejęci wielkością posługi, do której zostali wezwani. Przykład świętych i rozum wystarczająco dowodzą, że do tego, aby zapewnić powodzenie tak świętemu przedsięwzięciu i utrzymać ład w społeczności, jest rzeczą nieodzowną ustalenie pewnych norm postępowania, które by łączyły wszystkich jej członków w działaniu jednolitym i wspólnym duchu. To właśnie stanowi siłę organizmów, podtrzymuje w nich żarliwość i zapewnia im trwałość.

Kapłani ci zatem, poświęcając się wszelkim zbożnym dziełom, do jakich może natchnąć miłość kapłańska – a przede wszystkim głoszeniu misji świętych, które stanowi główny cel ich zjednoczenia się – postanawiają poddać się Regule i Konstytucjom, które według jednomyślnego uznania są właściwe dla zapewnienia im korzyści, jakie przez złączenie się w stowarzyszenie zamierzają osiągnąć dla własnego uświęcenia i zbawienia dusz(Przedmowa).

Franc Santucci OMI, tłum. Roman Tyczyński OMI