Z listów św. Eugeniusza
5 maja 2026
Konsekracja Maryi jako odpowiedź na wielkie dzieła Boże, których w Niej dokonał
Otwarta na Ducha Świętego, jako pokorna służebnica całkowicie poświęciła samą siebie osobie i dziełu Zbawiciela(K 10).
Formację seminaryjną Eugeniusz rozpoczął od rekolekcji.
Obecnie mogę mówić tylko o życiu, jakie prowadzimy podczas rekolekcji, które na nieszczęście dobiegają końca. Kończymy je jutro świętem, które dodaje splendoru i jest właściwe dla seminarium, to jest świętem życia wewnętrznego Najświętszej Dziewicy, to znaczy świętem wszystkich cnót i największych cudów Wszechmocnego. Co za wspaniałe święto! A jak bardzo będę się cieszył z Najświętszą Dziewicą ze wszystkich wspaniałości, których Bóg w Niej dokonał! Och!, jaki obrońca przy Bogu! Oddajmy się Jej; Ona jest chwałą waszej płci(List do babci, 18.10.1808, w: PO I, t. XIV, nr 29).
Maryjna pobożność Eugeniusza zawsze była związana z Bogiem. Maryja była cudownym narzędziem, świadczącym o cudach, jakie Bóg uczynił w Niej i w ludziach dzięki wcieleniu. Swoim przykładem i wstawiennictwem nieustannie kieruje naszą uwagę na Jezusa.
Patronką Zgromadzenia jest Maryja Niepokalana. Otwarta na Ducha Świętego, jako pokorna służebnica całkowicie poświęciła samą siebie osobie i dziełu Zbawiciela. W Dziewicy zatroskanej o przyjęcie Chrystusa, aby dać Go światu, dla którego jest On nadzieją, oblaci widzą wzór wiary Kościoła i własnej.
Zawsze uważać Ją będą za swoją Matkę. W wielkiej zażyłości z Nią jako Matką Miłosierdzia będą przeżywali swoje bóle i radości misjonarskiego życia. Wszędzie, gdzie ich zaprowadzi posługiwanie, będą się starali szerzyć prawdziwe nabożeństwo do Dziewicy Niepokalanej, która jest zapowiedzią ostatecznego zwycięstwa Boga nad wszelkim złem(K 10).
Franc Santucci OMI, tłum. Roman Tyczyński OMI
