Święto Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana

Wprowadzenie do kalendarza liturgicznego święta Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana jest odpowiedzią na postulaty zgłaszane przez różne episkopaty i środowiska zakonne dla upamiętnienia Roku Kapłańskiego, który był obchodzony od 19 czerwca 2009 roku do 19 czerwca 2010 roku. Papież Benedykt XVI zaproponował, aby to święto było dowolne i aby poszczególne episkopaty same decydowały, czy w danym kraju takie święto jest potrzebne. Na 360. Zebraniu Plenarnym Episkopatu Polski, 26 listopada 2012 roku, biskupi zwrócili się do Stolicy Apostolskiej o zgodę na obchodzenie w Polsce nowego święta Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana. Dekretem z 3 kwietnia 2013 roku przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski ogłosił zatwierdzenie przez Stolicę Apostolską wpisu do kalendarza diecezji polskich tego nowego święta. Biskupi otrzymali zatwierdzone przez Komisję ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów teksty liturgiczne w języku polskim, przeznaczone na ten dzień: formularz mszalny, czytania i teksty liturgii godzin.

Kontekst historyczny

Historycznie obchodzenie tego święta sięga czasów wojny domowej w Hiszpanii. Związane jest z hiszpańskim kontemplacyjnym Zgromadzeniem Sióstr Oblatek Chrystusa Kapłana, którego charyzmatem jest duchowe wsparcie dzieła uświęcenia kapłanów i kandydatów do kapłaństwa. Współzałożyciel tego zgromadzenia, bp José María García Lahiguera, zwrócił się do Piusa XII z prośbą o ustanowienie dla tego zakonu święta patronalnego Chrystusa Kapłana, jest ono obchodzone od 1952 r. Od 1973 roku zostało rozszerzone na Kościół w krajach hiszpańskojęzycznych (obchodzone w czwartek po Zesłaniu Ducha Świętego). Święto to, od wielu lat obchodzone według kalendarzy własnych instytutów i zgromadzeń zakonnych, przynosiło wielkie owoce duchowe, bo zapraszało wiernych do wpatrywania się w kapłaństwo Chrystusa oraz zachęcało do gorliwej modlitwy w intencji kapłanów.

Uczcić Chrystusa jako kapłana

Jezus w Wieczerniku ustanawia sakrament kapłaństwa. On jest najwyższym Kapłanem, On składa ofiarę – za grzechy świata. W Wielki Czwartek, podczas mszy wieczerzy Pańskiej, gdy wspólnota wiernych zgromadzi się w danej parafii, nie ma miejsca dla uczczenia kapłaństwa Chrystusa, w które wpisane jest kapłaństwo ludzi przyjmujących sakrament święceń, by przez nich Pan Jezus swoje kapłaństwo wykonywał. Kolejnego dnia Triduum Paschalnego zaczyna się już rozważanie męki Pańskiej. Stąd również wyrosła potrzeba utworzenia tego święta, aby bardziej uczcić Jezusa Chrystusa Jako Najwyższego i Wiecznego Kapłana.

Jezus w Wieczerniku ustanawia sakrament kapłaństwa. Sam objawia się poprzez całe Misterium Paschalne, i On sam jest Jedynym Kapłanem, który zgładził grzech świata. Kapłaństwo Chrystusa jest jedynym prawdziwym kapłaństwem, w którym na sposób sakramentalny szczególnie  biorą udział ustanowieni i wyświęceni szafarze – biskupi i  prezbiterzy. Dlatego centralnym tematem święta jest kapłaństwo Chrystusa przewyższające kapłaństwo Starego Testamentu.

„Toteż i Chrystus nie sam siebie okrył chwałą najwyższego kapłana. Uczynił to Ten, który powiedział do Niego: «Ty jesteś moim Synem, Ja Ciebie dziś zrodziłem»” (Hbr 5,5).

W Nowym Testamencie jedynym Kapłanem jest Wcielony Syn Boży, Jezus Chrystus, który objawia się, jako Mesjasz. Chrystus wypełnia prorockie kapłaństwo Melchizedeka, to teraz On jest „arcykapłanem wielkim”, przez którego ludzie mogą przybliżyć się do „tronu łaski”, aby doznać miłosierdzia i znaleźć łaskę pomocy w stosownej chwili.

Okazja do modlitwy za duchownych

Święto Najwyższego i Wiecznego Kapłana to również szczególna okazja do modlitwy za prezbiterów. I taki jest również drugi poboczny temat, który uwidoczniony został w mszale rzymskim i liturgii godzin. Jan Paweł II w Liście do kapłanów z 1991 roku zapisał, że Chrystus  „jest Pełnią, Źródłem i Pierwowzorem tych wszystkich powołań, zwłaszcza zaś powołania do służby kapłańskiej jako szczególnego uczestnictwa w Jego kapłaństwie poprzez niezatarty znak, jaki wyciskają w naszej duszy święcenia”. A św. Cyprian stwierdził: „Tylko ten kapłan prawdziwie zastępuje Chrystusa, który naśladuje to, co Chrystus uczynił i prawdziwą oraz pełną ofiarę wtedy składa w kościele Bogu Ojcu, jeśli to czyni tak, jak wie, że składał ją sam Chrystus”.

Analiza modlitw i tekstów liturgicznych tegoż święta uwydatnia Chrystusa, który jest jednocześnie Kapłanem, Ofiarą i Pośrednikiem, a zarazem jedynym fundamentem nowego kapłaństwa. Te ściśle ze sobą powiązane aspekty są szczytem i źródłem wspólnego kapłaństwa wiernych, a w sposób szczególny kapłaństwa urzędowego. Ofiara Chrystusa jest archetypem wszystkich innych ofiar i nie potrzebuje uzupełnienia ani powtórzenia. Jednak do składania ofiar w imieniu Ludu Bożego potrzebni są kapłani. To oni, jak to podkreślał w czasach patrystycznych Narsai, są „pośrednikami pomiędzy Bogiem a człowiekiem”. Są wybrani i wyświęceni, aby każdego dnia składać Bogu ofiarę eucharystyczną, dla Jego większej chwały i własnego uświęcenia.

o. Robert Grabka OMI

fot. Lennon Caranzo/unsplash