Polska Prowincja

Obecnie (stan na 2025 rok) Polska Prowincja liczy 414 oblatów, których średnia wieku wynosi niemal 50 lat. W Polsce posługuje 243 oblatów, natomiast w delegaturach i misjach Polskiej Prowincji – 171 oblatów.

W Polsce jest 203 ojców, 30 braci, 10 kleryków oraz 3 prenowicjuszy. Na terenie Polski oblaci pracują w 20 domach: Bodzanowie, Gdańsku, Gorzowie Wielkopolskim, Grotnikach, Iławie, Katowicach, Kędzierzynie-Koźlu, Kodniu, Kokotku, Laskowicach Pomorskich, Lublińcu, Łebie, Obrze, Opolu, Poznaniu, Siedlcach, Świętym Krzyżu, Warszawie, Wrocławiu i Zahutyniu. Pojedynczy ojcowie pełnią posługę kapelanów szpitalnych, więziennych, wojskowych i domów sióstr zakonnych w: Chumiętkach, Wielkiej Wsi, Katowicach, Woźnikach Śląskich, Porębie koło Leśnicy Opolskiej i Warszawie. Dodatkowo niektórzy ojcowie posługują jako wykładowcy i pracownicy naukowi Uniwersytetu im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie i Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Do Polskiej Prowincji należą:

• delegatura Francji i Beneluksu, obejmująca Francję, Belgię i Luksemburg oraz Frankfurt nad Menem
• delegatura na Madagaskarze
• delegatura na Ukrainie
• misja w Turkmenistanie
• pojedynczy członkowie prowincji pracują we Włoszech, Czechach, Kanadzie.

W delegaturach i misjach Polskiej Prowincji jest 171 oblatów.

Do tej liczby trzeba jeszcze dodać około 100 polskich oblatów pracujących w innych jednostkach Zgromadzenia: Austrii, Argentynie, Australii, Brazylii, Chile, Czechach, Danii, Francji, Hiszpanii, Hongkongu, Ghanie, Kamerunie, Kanadzie, Meksyku, Niemczech, Norwegii, Pakistanie, Paragwaju, Stanach Zjednoczonych, Szwecji, Tajlandii, na Madagaskarze i w Domu Generalnym w Rzymie.

Administracja Prowincjalna

Prowincjał

o. Wojciech Popielewski OMI

Ojciec Wojciech Popielewski OMI urodził się 14 czerwca 1966 r. w Strzelnie, a pochodzi z Niemojewka na Kujawach. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjął naukę w oblackim Niższym Seminarium Duchownym (NSD) w Markowicach k. Inowrocławia (1981–1985). W 1985 r. wstąpił do nowicjatu Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej na Świętym Krzyżu, gdzie rok później złożył pierwsze śluby zakonne. Następnie rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Obrze k. Wolsztyna, gdzie 16 lutego 1991 r. złożył śluby wieczyste, 15 czerwca 1991 r. przyjął święcenia diakonatu, a 20 czerwca1992 r. – sakrament kapłaństwa, z rąk bp. Zdzisława Fortuniaka z Poznania.

Po święceniach przez rok posługiwał jako socjusz mistrza nowicjatu na Świętym Krzyżu, po czym rozpoczął studia specjalistyczne z teologii biblijnej w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim (KUL). Po uzyskaniu licencjatu kanonicznego w 1995 r. podjął studia na Papieskim Instytucie Biblijnym (Biblicum 1995–1998), gdzie uzyskał stopień licencjata nauk biblijnych na podstawie pracy Ap 19,1–8: analisi esegetica pod kierunkiem prof. Ugo Vanniego SJ. Po powrocie do Polski kontynuował studia doktoranckie na KUL, które zwieńczył rozprawą doktorską (1999) z teologii biblijnej pt. Alleluja! Liturgia zwycięstwa Boga i godów Baranka w Wielkiej Doksologii Apokalipsy. Studium z teologii historii napisanej pod kierunkiem ks. prof. dra hab. Henryka Witczyka. W 1999 r. znalazł się w gronie wykładowców i formatorów WSD w Obrze k. Wolsztyna jako wykładowca przedmiotów biblijnych, a od 2002 r. pełnił funkcję superiora wspólnoty i rektora Wyższego Seminarium w Obrze. W tym czasie był także wykładowcą Starego Testamentu w: Instytucie Filozoficzno-Teologicznym im. Edyty Stein w Zielonej Górze, w Gorzowie Wlkp. wykładał w oddziale Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Szczecińskiego, a także w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej w Paradyżu. Po odejściu z Obry był dyrektorem Niższego Seminarium Duchownego w Markowicach, mistrzem nowicjatu oblackiego na Świętym Krzyżu, a w latach 2015–2021 pełnił posługę rektora Międzynarodowego Seminarium Duchownego Misjonarzy Oblatów w Rzymie. Pełnił także posługę przełożeńską we Wrocławiu, Markowicach i Gdańsku. Od 2023 r. był sekretarzem prowincjalnym Polskiej Prowincji Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Jako delegat polskiej prowincji wziął udział w trzech Kapitułach Generalnych zgromadzenia. Oprócz języków biblijnych o. Wojciech Popielewski posługuje się językiem angielskim, włoskim i francuskim.

Wikariusz Prowincjalny

o. Krzysztof Jamrozy OMI

Radni Prowincjalni

• Krzysztof Jamrozy OMI – 1 radny;
• Paweł Tomys OMI – 2 radny;
• Damian Dybała OMI – 3 radny;
• Łukasz Krauze OMI – 4 radny;
• Andrzej Rup OMI – 5 radny;
• Krzysztof Trociński OMI – 6 radny.

Sekretarz Prowincjalny

o. Marcin Wrzos OMI
e-mail: sekrprow@oblaci.pl

Ekonom Prowincjalny

o. Józef Czernecki OMI (nominat o. Andrzej Albiniak OMI)

Koordynator Medialny Polskiej Prowincji

o. Marcin Wrzos OMI
e-mail: rzecznik@oblaci.pl

Kurator dla duchownych

o. Sławomir Dworek OMI
e-mail: slawomir.dworek@oblaci.pl

Delegat ds. ochrony dzieci i młodzieży

o. Krzysztof Jamrozy OMI
e-mail: krzysztof.jamrozy@oblaci.pl

Duszpasterz osób pokrzywdzonych

o. Sebastian Łuszczki OMI
e-mail: sebstian.luszczki@oblaci.pl

Inspektor ochrony danych osobowych

o. Marcin Wrzos OMI
e-mail: iodo@oblaci.pl

Historia Prowincji

Pierwsi polscy Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej pracowali najpierw w Niemczech i Kanadzie, zajmując się głównie pracą duszpasterską wśród polskich emigrantów. W 1920 roku przyjechali do kraju z myślą o założeniu Prowincji Polskiej. Początkowo zatrzymali się w Piekarach Śląskich, gdzie już wówczas istniało największe sanktuarium maryjne na Górnym Śląsku. Tutaj głosili kazania pątnicze, słuchali spowiedzi i pomagali okolicznym proboszczom, głosząc misje i rekolekcje. W czasie plebiscytu na Śląsku prowadzili akcję patriotyczno-religijną na rzecz Polski. W Piekarach oblaci zatrzymali się jednak na krótko. Niebawem wynajęli dom w Krotoszynie, który został poddany pod bezpośrednią jurysdykcję Administracji Generalnej i w którym od razu otwarto juniorat, czyli Niższe Seminarium Duchowne. Stworzenie placówki w Krotoszynie było rozwiązaniem tylko prowizorycznym. Po otwarciu nowicjatu w Markowicach i nowego junioratu w Lublińcu w roku 1922 Rada Generalna, upoważniona reskryptem Świętej Kongregacji dla Zakonników, zadecydowała o utworzeniu w Polsce tak zwanego Wikariatu Prowincjalnego.

Utworzenie struktur

Ziarno oblackie rzucone na żyzną polską glebę w 1920 roku zaczęło kiełkować, rozrastać się w drzewo, dojrzewać i przynosić pierwsze owoce. W 1925 roku polscy oblaci posiadali w kraju już nie tylko własny juniorat i nowicjat, lecz także – przeniesiony później do Obry – scholastykat (Wyższe Seminarium Duchowne) w Krobi. Personel powiększył się pięciokrotnie: z 8 oblatów w roku 1920 ich liczba wzrosła do 40. Przyszłość zapowiadała się wspaniale: 16 nowicjuszy i 175 juniorów. Wobec tak dynamicznego rozwoju Administracja Generalna postanowiła nadać polskiemu wikariatowi status regularnej prowincji. Od tego momentu Prowincja Polska stała się dwunastą prowincją w Zgromadzeniu Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej i szóstą z kolei w Europie.

Złoty okres Polskiej Prowincji

Po przekształceniu wikariatu w prowincję zaczął się złoty okres w historii polskich oblatów. Liczba członków wzrastała w rekordowym tempie, a niemal każdego roku odbywało się otwarcie nowego domu oblackiego. W 1926 roku Polska Prowincja liczyła 49 członków i 4 domy; w 1935 – już 253 członków, 44 nowicjuszy i 228 juniorów; natomiast w sierpniu 1939 było w Polsce 275 oblatów i 14 placówek oblackich. Wielu polskich oblatów pracowało na misjach w północnej Kanadzie i na Cejlonie (Sri Lanka).

II wojna światowa

Wojna spowodowała wielkie spustoszenie w personelu Polskiej Prowincji. Podczas nalotów lub w czasie działań wojennych zginęło 4 ojców i 6 kleryków; rozstrzelano lub zamordowano 3 ojców, 5 kleryków i 1 brata. W obozach koncentracyjnych zginęło 8 ojców, 4 kleryków i 1 brat, a na robotach przymusowych – 2 braci. Jeżeli do tych liczb dodamy 5 ojców i 1 brata zmarłych śmiercią naturalną, to straty Prowincji Polskiej wyniosą 20 ojców, 15 kleryków i 5 braci – razem 40 oblatów, czyli 15 procent personelu oblackiego w Polsce. Tak wysokich strat nie poniosła w czasie wojny żadna prowincja oblacka.

Powojenna odbudowa

Po zakończeniu działań wojennych stan Polskiej Prowincji był opłakany. Jedni oddali życie na ołtarzu Boga i Ojczyzny, inni byli rozproszeni w kraju i za granicą. Domy zakonne – ograbione i zniszczone. Jednak na widok tego spustoszenia oblaci nie załamali się. Domy odrestaurowywano, na nowo zorganizowano nowicjat oraz Niższe i Wyższe Seminarium Duchowne. Misjonarze przystąpili do głoszenia misji i rekolekcji, a ze względu na duży brak kleru diecezjalnego, zwłaszcza na Ziemiach Zachodnich, przejmowali także obsługę różnych parafii. Prowincja zaczęła się stopniowo odradzać. Przez dłuższy czas oblaci nie mogli jednak wyjeżdżać na misje zagraniczne, ponieważ uniemożliwiały to władze komunistyczne. Kiedy tylko pojawiła się taka możliwość, wyjechali najpierw do pracy w Skandynawii, a później także do Kamerunu, na Madagaskar i do wielu innych krajów misyjnych.

Prowincjałowie Polskiej Prowincji

1. o. Franciszek Kowalski OMI, Wikariusz Wikariatu Polski (1922-1925)
2. o. Franciszek Kowalski OMI (1925-1931)
3. o. Jan Nawrat OMI (1931-1936)
4. o. Bronisław Wilkowski OMI (1936-1947)
5. o. Stefan Śmigielski OMI (1947-1956)
6. o. Feliks Matyśkiewicz OMI (1956-1962)
7. o. Józef Kamiński OMI (1962-1968)
8. o. Józef Tomys OMI (1968-1974)
9. o. Alfons Kupka OMI (1974-1980)
10. o. Leonard Głowacki OMI (1980-1986)
11. o. Józef Kuc OMI (1986-1992)
12. o. Jan Bielecki OMI (1992-1998)
13. o. Paweł Latusek OMI (1998-2004)
14. o. Teodor Jochem OMI (2004-2010)
15. o. Ryszard Szmydki OMI (2010-2014)
16. o. Antoni Bochm OMI (2014-2016)
17. o. Paweł Zając OMI (2017-2023)
18. o. Marek Ochlak OMI (2023-2025)

Zmarli oblaci – Pro Memoria

W swojej niespełna 100-letniej historii Polska Prowincja Misjonarzy Oblatów MN wydała na służbę kilkuset Polaków. Wielu z nich pracowało na misjach zagranicznych, a część w Polsce. Poniżej prezentujemy listę polskich oblatów wg dat ich śmierci, a narodzin – jak ufamy – dla nieba. Polecajmy ich w naszej modlitwie.

Wykaz zmarłych oblatów (.pdf)