SEMINARIA: DUSZĄ I SERCEM ODDAMY SIĘ TEMU WZNIOSŁEJ I ISTOTNEJ POSŁUDZE

 

Pierwsza prośba biskupa z Ajaccio dotyczyła objęcia wyższego seminarium celem kształcenia i formacji kapłanów na Korsyce.

 

Z powodu jakości osób, jakich księdzu potrzeba, będzie mnie drogo kosztowało odciągnięcie ich od różnych posług, które wypełniają z błogosławieństwem i niebywałym sukcesem. Ale zdecydowałem się poświęcić wiele, aby rozpocząć solidnie ogromne dzieło i dobro, które ksiądz przewiduje i które się dokona. Z Bożą pomocą, ze współpracą bożych ludzi, których – za księdza zgodą – dam do dyspozycji, aby założyć wasze wyższe seminarium.

 

List do biskupa Casanelli d’Istria, 19.09.1834, EO I, t. XIII, nr 83.

 

Rey, biograf Założyciela, wyjaśnia kontekst historyczny pozytywnej i natychmiastowej odpowiedzi na prośbę biskupa.

 

Misje, pierwszy i ścisłe mówiąc jedyny cel zgromadzenia przywoływał inny konieczny cel – uświęcenie duchowieństwa. W rzeczywistości, aby przygotować ludzi do misji, a nawet dać im do nich dostęp, aby wspomóc pracę misjonarzy, zapewnić sukces, zebrać, zachować oraz uwiecznić owoce, w parafiach potrzeba dobrych kapłanów i świętych proboszczów…

Powiedzmy zatem, że uświęcenie duchowieństwa, po misjach, jest głównym celem Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Pobożny Założyciel formalnie im o tym powiedział: Po świętych misjach, na pewno najwspanialszym celem naszego Zgromadzenia jest prowadzenie wyższych seminariów, bowiem na darmo misjonarze będą wylewali pot, aby ze śmierci duchowej wyrwać grzeszników, jeśli w parafiach nie będzie kapłanów wypełnionych bożym duchem, wiernie naśladujących przykład Dobrego Pasterza, którzy z pełną uwagi i stałą troską będą paść sprowadzone do owczarni owce. To dlatego, na ile to możliwe, wspaniałomyślnie, duszą i ciałem oddamy się tej wzniosłej i istotnej posłudze.