Katowice: Wieczór świętych przygotowała młodzież

W oblackiej parafii na Koszutce, w wieczór uroczystości Wszystkich Świętych, młodzież z duszpasterstwa „Niniwa” przygotowała modlitewne czuwanie ze świętymi. Zebranym w kościele towarzyszyli święci: Jan Paweł II, Eugeniusz de Mazenod, ojciec Pio, Teresa od Dzieciątka Jezus i John Neumann. Po nieszporach nastąpiło wystawienie Najświętszego Sakramentu i uwielbienie zakończone litanią do Wszystkich Świętych i śpiewem Te Deum laudamus.

(pg/zdj. OMI Katowice)


Tomasz Woźny OMI: Dzisiaj miłość nie pozwala nam siedzieć w domach

W oblackiej parafii pw. św. Stanisława Kostki w Lublińcu już po raz XI odbyły się Zaduszki Muzyczne. Do kościoła „u Oblat” przyszli parafianie i goście z okolicznych parafii, aby modlić się za bliskich zmarłych, w sposób szczególny za tych, którzy odeszli w mijającym roku. Świątynia została nastrojowo udekorowana, a animację muzyczną poprowadził zespół „NieBo Tak!”. Eucharystii połączonej z nieszporami za zmarłych przewodniczył proboszcz parafii – o. Tomasz Woźny OMI. Koncelebrowali ją wikariusze oraz domownicy miejscowego komunitetu zakonnego.

Dziś jest taki wyjątkowy dzień, kiedy może niewiele chce się wypowiadać słów, a bardziej człowiek dzisiaj rozmyśla nad tajemnicą śmierci, przemijalnością. Pewnie byliście już dzisiaj nad grobami tych, których kochacie, bo miłość nie pozwala nam siedzieć w domu, kiedy można właśnie w tych dniach w sposób szczególny modlić się za nich, ofiarować odpusty, przyjąć komunię świętą – rozpoczął kazanie o. Tomasz Woźny. – Człowiek jest stworzony do miłości i śmierć nie odbiera nam tego, że możemy kochać, kocha się zawsze, bo On – Jezus Chrystus pokonał śmierć, pokonał Szatana i dał nam życie wieczne.

Tak spoglądam na was i widzę tu wiele rodzin, które w tym roku odprowadziły kogoś na cmentarz. Dzisiaj ojciec Mariusz przeliczył, że od ostatniej uroczystości Wszystkich Świętych do dnia dzisiejszego odprowadziliśmy na wieczny odpoczynek 113 osób. To jest 113 historii, 113 dramatów ludzkich, to jest 113 tęsknień, to jest 113 złamanych serc, to jest 113 westchnień z tęsknoty, ale my wiemy, że oni są w Bogu.

Kaznodzieja nawiązał do Ewangelii, w której Chrystus prowadzi dialog ze swoimi uczniami. Jezus mówi o przygotowaniu miejsca w domu Ojca. Ojciec Woźny nawiązał następnie do czytania z Księgi Mądrości, które przypomina, że „dusze sprawiedliwych są w ręku Boga”.

Śmierć nie jest unicestwieniem. Śmierć jest bramą do domu Oblubieńca (…) Śmierć nie jest ostatecznym słowem, ostatecznym słowem jest życie, a więc zmartwychwstanie.

Niech to nasze dzisiejsze spotkanie, zaduma, refleksja, wspólna modlitwa, śpiew wzmocnią naszą wiarę – apelował kaznodzieja – Nie da się żałoby przyspieszyć, ją trzeba po prostu przeżyć. Z Bogiem ją przeżyć. Wtedy Pan Bóg leczy nasze serce, daje nadzieję.

Posłuchaj całego kazania:

Na zakończenie liturgii pobłogosławione zostały znicze i światło na groby zmarłych. Po wystawieniu Najświętszego Sakramentu rozpoczęło się uwielbienie prowadzone przez proboszcza, które animował muzycznie zespół „NieBo Tak!”

(pg)


Paweł Gomulak OMI: Cmentarz - słowo, które zmieniło świat

Choć nazwa „cmentarz” funkcjonowała w starożytnej Grecji i Rzymie, okazuje się, że jego rozpowszechnienie na świecie należy przypisywać chrześcijaństwu i jego wierze w powszechne zmartwychwstanie w dniu Paruzji – powtórnego przyjścia Chrystusa na końcu czasów.

Cmentarna lingwistyka

Starożytny świat używał kilku terminów na określenie miejsca pochówku. Jednym z najbardziej popularnych to nekropolia. Pochodzi od dwóch greckich słów: nekro i polis. Oznacza „miasto zmarłych”. Nekropolie przybierały różne formy – od spektakularnych piramid w starożytnym Egipcie, poprzez starochińskie groby cesarzy wraz ze służbą czy wojskiem, aż po funkcjonujące w starożytnej Grecji i Cesarstwie Rzymskim miejsca pochówków, ciągnące się wzdłuż dróg prowadzących do miast.

Rzymska nekropolia przy drodze – Pompeje (zdj. iStockphoto)

W judaizmie miejsca pochówku nazywano różnie: „bejt olam” – dom świata, dom wieczności; „bejt chajim” – dom życia; „bejt kwarot” – dom grobów; „bejt almin” – dom wieczności. Słowo „kirkut”, do którego przywykliśmy, jest terminem zapożyczonym z języka niemieckiego. Żydzi jednak go unikali, ponieważ nacechowany jest perspektywą chrześcijańską – językoznawcy podkreślają, że jego źródłosłowem jest niemieckie „kirche” – kościół. Co ciekawe, na żydowskich grobowcach umieszcza się symbole przynależności zmarłego do poszczególnych rodów biblijnego Izraela.

W islamie miejsca pochówku oznacza się terminem „mizar”. Nazwa pochodzi od arabskiego „mazar” – grób. Mizary znajdują się także w Polsce, chowano na nich Tatarów, którzy przez wieki budowali wspólne dziedzictwo naszej Ojczyzny. Jednym z nich jest mizar w Lebiedziewie niedaleko Kodnia.

Jesteśmy skazani na życie…

Wreszcie najpopularniejsze słowo we współczesnej kulturze zachodniej – cmentarz. Jego etymologia jest niesamowicie ciekawa. „Coemeterium” to łacińska nazwa cmentarza, który ciągnął się wzdłuż drogi prowadzącej do starożytnego Rzymu. Pochodzenie słowa nie jest jednak łacińskie. Jest zlatynizowaną formą greckiego „koimeterion”, które wprost nawiązuje do snu, oczekiwania, tymczasowości: „koimoumai” oznacza „spać”, a „koimeterion” wskazuje na „sypialnię, miejsce odpoczynku”. Lubię to słowo. Jeśli pójdziemy troszkę głębiej, rozbijemy je na dwa terminy: „koimeo” – układam do snu i „tereo” – ochraniam. Podczas gdy świat pogański chował swoich zmarłych w miastach zmarłych (nekropolie), chrześcijanie składali ciała w miejscach snu, z którego zostaną wybudzeni (cmentarze). Celowo pomijam tutaj istnienie chrześcijańskich katakumb, choć są one przepiękne. Ich funkcjonowanie wiąże się bowiem z okresem wczesnego chrześcijaństwa w Rzymie, kiedy Kościół był prześladowany. System podziemnych korytarzy służył nie tylko pochówkom, ale stanowił bezpieczne miejsce modlitwy: greckie „kata” – pod, obok, na dole i „tymbos” – grób.

(zdj. autora)

Ziemia, która pulsuje życiem

Ksiądz Piotr Pawlukiewicz powiedział kiedyś: „To oni żyją, a my umieramy”. Kiedy staję na cmentarzu, mam przekonanie, że ta ziemia pulsuje życiem. Jak ziarno rzucone w ziemię, które musi obumrzeć, żeby wyrosło z niego życie. Jeśli wsłuchamy się w słowa Kościoła, jakie kieruje do zmarłego podczas pogrzebu, mowa jest o życiu. Tu nie ma końca, jest przejściowość. Myślę, że coraz bardziej o tym zapominamy. „Bereszit” – na początku, kiedy wszystko się ukorzeniało – Bóg ulepił człowieka z ziemi, konkretnie z gliny, która w Izraelu była niezwykle ceniona do wyrobu naczyń. Ten obrazowy język księgi Rodzaju, bo przecież nie jest to opis historyczny, a teologiczny, pokazuje niezwykłą intymność między Bogiem a człowiekiem. Na każdym z nas jest odcisk Jego palców… Ale to nie ostatni akt stwórczy Boga. Czeka nas Paruzja, a więc ostateczne słowo Boga wobec stworzenia, kiedy wszystko znowu zostanie ukorzenione, znów wróci do „bereszit”, do początku. Wtedy ciała spoczywające w ziemi zostaną znów ulepione palcem Bożym. Dopiero wtedy będziemy w pełni żyć z Bogiem na wieki… Nota bene, dlatego właśnie Benedykt XVI wskazywał, że błędem teologicznym jest modlenie się tylko za dusze zmarłych. My modlimy się za całego człowieka w perspektywie Paruzji. W książce „Zmartwychwstanie i życie wieczne” kardynał Ratzinger wskazuje, że istnienie wyjątkowa nić połączenia konkretnej duszy z ciałem, które obumiera w ziemi. Przy przyjściu Chrystusa dusza powróci do konkretnego ciała, swojego, które zostało utkane palcami Boga.

Pamięć korzeni

Papież Franciszek obecne pokolenie młodych nazywa „pokoleniem wykorzenionym”. Chyba najbardziej wyraźnie można zaobserwować to właśnie w dzień zaduszny, gdy udajemy się na groby naszych bliskich. Trzeba nadmienić, że w naszych czasach coraz bardziej zatracamy odrębny charakter tych dwóch listopadowych dni. Uroczystość Wszystkich Świętych jest dniem radosnym, natomiast Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych (2 listopada) ma charakter refleksyjny i modlitewny.

Zdjęcie grobowca rodzinnego w Lublinie (zdj. I. Danielkiewicz)

Ale powracając do głównej myśli, w moich rodzinnych stronach w zwyczaju jest umieszczanie na grobach porcelanowych zdjęć zmarłych. Stając przy mogiłach w dzień zaduszny, spogląda się na konkretne twarze. Z dzieciństwa pamiętam, że często na cmentarzach spotykała się cała rodzina, niekiedy pokonując setki kilometrów. To rodziło okazję nie tylko do rodzinnych kawek, ale przy ich okazji wspominano poszczególnych zmarłych, niekiedy wyciągano stare fotografie, przywoływano ciekawe anegdoty… W tych konkretnych grobach spoczywają bowiem nasze korzenie, historia i mądrość pokoleń, z których wyrastamy my.

Halloween i dzień zaduszny – inna perspektywa skutków

Wydaje się, że współczesne pokolenie młodych i dzieci zostało odcięte od korzeni. Od lat nie walczę już z cywilizacją Halloween, choć w swoim pierwotnym wymiarze ma ona korzenie chrześcijańskie, a dopiero z biegiem lat, mieszania się tradycji i zeświecczeniem społeczeństwa przybiera formę pseudo zabawy o dużym niebezpieczeństwie duchowym. Osobiście, ciarki mnie przechodzą, gdy widzę dzieciaki poprzebierane za upiory, które przemierzają ulice naszych miast i wsi… ale ostatecznie to odpowiedzialność rodziców…

Cmentarz parafialny w Piwnicznej (zdj. autora)

Pamiętam, jak kiedyś na Śląsku pomagałem duszpastersko w uroczystość Wszystkich Świętych i dzień zaduszny. Do kościoła parafialnego przylegał rozległy cmentarz, który przeżywał istne oblężenie. Spacerowałem po nim, odmawiając różaniec i przyglądałem się gwarowi, który na nim panował. Od razu uderzył mnie jeden fakt – poza nielicznymi wyjątkami, nie było tam dzieci i młodzieży… Spytałem zatem kilka rodzin: „A gdzie są Wasze dzieci?”. Padały różne odpowiedzi: „Zostały w domu, mają wiele nauki”, „Jest zimno, nie chcemy, żeby się przeziębiły”, „Nie chciały przyjść”. Zrodziło się we mnie pytanie: Ciekawe, ile spośród nich dzień wcześniej biegało po ulicach przebranych za upiory, „bawiąc się” w Halloween? Wtedy rodzice nie myśleli o pogodzie, nauce, nie przejmowali się potencjalną chorobą…

Trzeba przyznać, że to rodzice sami odcinają dzieci od korzeni. Niekiedy, gdy staną wreszcie przy mogiłach swoich dziadków, pradziadków – jeśli nawet na pomniku są ich zdjęcia – kompletnie nie wiedzą, kim byli ci ludzie… Nie mają korzeni, są „pokoleniem wykorzenionym”.

Przyszłość…

Pamiętam, jak pierwszy raz stanąłem nad grobem mojego pradziadka w Piwnicznej. Wiedziałem, że moje imiona są po dziadku i pradziadku ze strony ojca. Dziwne uczucie, gdy patrzysz na tablicę i widzisz swoje własne imię i nazwisko. Ale z kolei to motywuje do refleksji o przyszłości…

Grób pradziadka (zdj. autora)

Moi rodzice dbali o pamięć o zmarłych, ciągnęli nas na cmentarz, mówili o nich, wspólnie za nich się modliliśmy. Moja świętej pamięci mama wciąż przypominała, że właśnie dziś przypada rocznica śmierci dziadka, babci, wujka etc. To najlepsza inwestycja na przyszłość. Dziś mam tą samą wrażliwość, na ścianie w moim zakonnym pokoju wiszą moje korzenie, wciąż zabieram się za artystyczne wykonanie mojego drzewa genealogicznego. Każde spojrzenie na nich rodzi we mnie modlitwę, która jest przecież nieporównanie cenniejsza od kwiatów i zniczy – te są bardziej dla oka ludzkiego. Moi przodkowie dokonali najlepszej inwestycji na przyszłość. Nauczyli mnie pamięci i modlitwy za zmarłych. Jeśli dzisiejsi rodzice nie zaszczepią tej troski młodemu pokoleniu, kiedy odejdą z tego świata – kto z bliskich za nich się pomodli? Zapali znicz na grobie, zapamięta? Wtedy pozostanie tylko i aż – modlitwa wspólnoty Kościoła. A kolejne wykorzenione pokolenie nie ukorzeni następnego, bo zostaje zerwana łączność pokoleń.


o. Paweł Gomulak OMI – misjonarz ludowy (rekolekcjonista), ustanowiony przez papieża Franciszka Misjonarzem Miłosierdzia. Studiował teologię biblijną na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego. Koordynator Medialny Polskiej Prowincji, odpowiedzialny za kontakt z mediami i wizerunek medialny Zgromadzenia w Polsce. Członek Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Pasjonat słowa Bożego, w przepowiadaniu lubi sięgać do Pisma Świętego i tradycji biblijnej. Należy do wspólnoty zakonnej w Lublińcu.


Lubliniec: Oblacka infirmeria modliła się za zmarłych współbraci [zdjęcia]

W dzień zaduszny oblacka wspólnota z infirmerii w Lublińcu udała się na kwaterę oblacką miejscowego cmentarza komunalnego. Modlitwie przewodniczył superior miejscowej wspólnoty.

(pg/zdj. J. Król OMI)


W ciągu ostatniego roku zmarło 35 polskich misjonarek i misjonarzy.

Na przestrzeni roku:  październik 2022 – wrzesień 2022 pożegnaliśmy 31 misjonarzy i 4 misjonarki, którzy głosili Ewangelię na wszystkich kontynentach. Dane te zostały zebrane przez MIVA Polska na podstawie informacji przekazanych do Komisji Episkopatu Polski ds. Misji oraz bezpośrednio od zakonów, diecezji i zgromadzeń.

Łącznie przepracowali oni 967 lat głosząc Ewangelię wśród różnych narodów i języków na kuli ziemskiej.

Auto Listu do Hebrajczyków mówi: "Pamiętajcie o swych przełożonych, którzy głosili wam słowo Boże, i rozpamiętując koniec ich życia, naśladujcie ich wiarę! Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki". (Hbr 13,7-8)

Dziękujmy więc Panu Bogu za ich powołanie misyjne i wszystko co uczynili wypełniając polecenie Zbawiciela: "Idźcie więc na cały świat i nauczajcie wszystkie narody"… (Mt 28,19).

  1. Śp. S. Bernarda Baran SM, 16 lat na misjach w Algierii i Burundi, Zmarła 01.03.2022, miała 85 lat.
  2. Śp. Ks. Antoni Basiaga SJ, 13 lat na misjach w Brazylii. Zmarł 27.12.2021, miał 63 lata.
  3. Śp. O. Jan Domański OMI,14 lat na misjach w Kamerunie. Zmarł 07.06.2022, miał 64 lata.
  4. Śp. Ks. Czesław Faron FD Tarnów, 28 lat na misjach w Peru. Zmarł 10.02.2022, miał 59 lat.
  5. Śp. Ks. Mariusz Godek FD Legnica, 14 lat na misji w Boliwii. Zmarł 26.10.2021, miał 50 lat.
  6. Śp. S. Irena Góralska SSpS, 23 lata w Meksyku i Chile. Zmarła 16.07.2022, miała 60 lat.
  7. Śp. O. Romuald Kaliński OFM, 5 lat na misjach w Libii. Zmarł 16.02.2022, miał 93 lata.
  8. Śp. O. Chapiński Walnety OFM Conv, 37 lat na misji w Peru i Boliwii. Zmarł 09.10.2021, miał 86 lat.
  9. Śp. O. Ludwik Kazimierczak CSSR, 56 lat na misji w Argentynie. Zmarł 19.04.2022, miał 86 lat.
  10. Śp. Ks. Jan Kędziora SAC, 23 lata na misjach w Demokratycznej Republice Konga i na Wybrzeżu Kości Słoniowej. Zmarł 27.12.2021, miał 68 lat.
  11. Śp. Ks. Władysław Klinicki SDB, 72 lata na misjach w Brazylii. Zmarł 12.04.2022, miał 108 lat.
  12. Śp. o. Kazimierz Kościński OMI, 20 lat na misjach w Kamerunie. Zmarł 05.08.2022, miał 61 lat.
  13. Śp. Ks. Waldemar Krasny CM, 11 lat na misjach na Madagaskarze. Zmarł 25.10.2021 , miał 75 lat.
  14. Śp. Ks. Eugeniusz Kwiatkowski OFM, 33 lata na misjach na Filipinach. Zmarł 17.05.2022, miał 97 lat.
  15. Śp. Ks. Tadeusz Lewicki FD Opole, 39 lat na misjach na Mauritusie. Zmarł 19.07.2022, miał 72 lata.
  16. Śp. Ks. Andrzej Maślanka FD Katowice, 7 lat na misjach na Alasce. Zmarł 28.10.2021, miał 68 lat.
  17. Śp. O. Franciszek Micek CSSR, 55 lat na misjach w Brazylii i Argentynie. Zmarł 06.12.2022, miał 86 lat.
  18. Śp. O. Stanisław Odroniec CSSR, 29 lat na misjach w Boliwii. Zmarł 17.04.2022, miał 74 lata.
  19. Śp. Ks. Józef Oleksy SJ, 29 lat na misjach w Malawi. Zmarł 22.12.2021, miał 72 lata.
  20. Śp. Ks. Stanisław Orlikowski SAC, 12 lat na misjach w Rwandzie i Demokratycznej Republice Konga. Zmarł 08.10.2021, miał 91 lat.
  21. Śp. O. Sylwester Pająk SVD, 23 lata na misjach w Indonezji. Zmarł 15.08.2022, miał 87 lat.
  22. Śp. Ks. Grzegorz Pawłowski FD Lublin, 13 lat na misjach w Izraelu. Zmarł 20.10.2021, miał 90 lat.
  23. Śp. Ks. Stanisław Pawłowski FD Tarnów, 17 lat na misjach w Kongo Brazzaville. Zmarł 27.11.2021, miał 75 lata.
  24. Śp. O. Tadeusz Piech SVD, 48 lat na misjach w Indonezji. Zmarł 20.06.2022, miał 88 lat.
  25. Śp. Ks. Kazimierz Pres FD Tarnów, 40 lat na misjach w Argentynie. Zmarł 18.04.2022, miał 79 lat.
  26. Śp. O. Antoni Pytlik OFM Conv, 37 lat na misjach w Boliwii. Zmarł 04.02.2022, miał 68 lat.
  27. Śp. O. Jerzy Repelewicz SVD, 51 lat ma misjach w Papui Nowej Gwinei. Zmarł 10.01.2022, miał 91 lat.
  28. Śp. O. Janusz Schilitz SVD, 51 lat na misjach w Ghanie. Zmarł 05.04.2022, miał 79 lat.
  29. Śp. O. Stanisław Sękowski OFM Conv, 14 lat na misjach w Boliwii. Zmarł 29.11.2021, miał 62 lata.
  30. Śp. S. Marta Sojka SSpS, 33 lata w Angoli. Zmarła 11.02.2022, miała 63 lata.
  31. Śp. S. Krystyna Soszyńska CMW, 32 lata na misjach na Madagaskarze. Zmarła 13.10.2021, miała 66 lat.
  32. Śp. O. Józef Stankiewicz OFM Conv, 42 lata na misjach w Brazylii. Zmarł 26.12.2021, miał 75 lat.
  33. Śp. Ks. Ludwik Wypasek CSMA, 7 lat na misjach w Papui Nowej Gwinei. Zmarł 23.06.2022, miał 92 lata.
  34. Śp. Ks. Piotr Szumny SDB, 10 lat na misjach w Maroku. Zmarł 17.08.2022 , miał 54 lata.
  35. Śp. Ks. Józef Zawiślak FD Częstochowa, 13 lat na misjach w Brazylii. Zmarł 22.06.2022, miał 88 lat.

 

Requiem aeternam dona eis, Domine, et lux perpetua luceat eis.

Requiescant in pace. Amen.

(MIVA Polska)

 


2 listopada 2022

PAN, DO KTÓREGO NALEŻY I JEGO BOSKA MATKA, KTÓREJ ZOSTAŁ POŚWIĘCONY, OSŁODZI NASZ SMUTEK

Mówiąc dalej o śmierci ojca Moreau na Korsyce, Eugeniusz wyraża ciepło swego przywiązania do niego.

W 1816 roku, gdy Pan wezwał go do nas, był diakonem. Pośród tylu oporów wierny głosowi Boga, spotkał mnie, gdy głosiliśmy misję w Grans. Do święceń przygotowałem go podczas pobytu, gdy wraz ze mną przebywał w St-Laurent du Verdon, gdy wycofałem się, aby pracować nad ułożeniem naszych świętych reguł. Towarzyszyłem mu w Digne, chcąc go przedstawić biskupowi Miollisowi, który we wrześniu 1818 roku udzielił mu święceń kapłańskich. Wraz ze mną wygłosił wiele misji, zwłaszcza te z Barjols i Lorgues. W pełnym tego słowa znaczeniu był moim duchowym synem i moim uczniem, zawsze dobry, zawsze gorliwy, zawsze przykładny zakonnik i również ciągle mi oddany, gdyż uważał mnie za swojego ojca…

Opłakując jego stratę i niepowetowaną pustkę, jaką jego śmierć pozostawiła w Zgromadzeniu, wiara Eugeniusza zwraca się ku Bogu i Maryi, w której pokłada absolutną ufność.

Jest w niebie; ale my, uwielbiając Boga za wywyższenie Jego wybranego, w jaki sposób zastąpimy go na ziemi? Jego strata jest rozdzierająca dla naszych serc. Ona rzeczywiście jest niepowetowana przy obecnym stanie Zgromadzenia. Pan, do którego należy i Jego boska Matka, której został poświęcony, osładza nasz smutek, przenikając nas nadprzyrodzonymi myślami i rozważaniami, i śpieszą nam na pomoc. Trzeba żyć tą ufnością, inaczej byłyby powody do zniechęcenia.

Dziennik, 02.02.1846, w: PO I, t. XXI.

Niech św. Eugeniusz inspiruje nas, abyśmy w czasach ciemności i straty zwracali się do Boga i Maryi.


Komentarz do Ewangelii dnia

Pan Jezus przyszedł na świat po to, aby odszukać tych, co zaginęli w drodze do domu Ojca. Przyszedł po zagubionych, aby przypomnieć nam ludziom o domu Ojca, z którego wychodzimy i do którego to zmierzamy. On sam mówi nam o przygotowaniu nam mieszkania w niebie. Kiedy nadejdzie odpowiedni czas dla nas, przyjdzie po raz drugi, aby nas zabrać ze sobą, do domu Ojca. W oczekiwaniu na to wydarzenie mamy być nieustannie gotowi, czuwać i modlić się. Prosić o łaskę dostania się do nieba. On naprawdę nas kocha i pragnie naszej obecności w gronie zbawionych. W domu Ojca.

(zdj. pixabay)


Marsz świętych w Obrze [galeria]

W parafii pw. św. Jakuba Większego w Obrze odbył się pochód świętych. Parafianie udali się w uroczystej procesji z kościoła św. Jakuba do świątyni pw. św. Walentego. W drewnianym kościele odbyło się uwielbienie Boga przy relikwiach świętych, odśpiewano też litanię. W obchodach wzięli udział klerycy oblackiego seminarium.

(pg/zdj. G. Rurański OMI)


Lubliniec: Orszak świętych [galeria]

W wigilię uroczystości Wszystkich Świętych ulicami Lublińca przeszedł Orszak świętych. Rozpoczął się w kościele Podwyższenia Krzyża Świętego. Uczestnicy przeszli ulicami miasta, zatrzymując się przy kilku stacjach, gdzie poznawano sylwetki poszczególnych świętych. W animację procesji włączyła się młodzież z oblackiej wspólnoty „Niniwa”.

(pg/zdj. L. Tobor)


204. lata temu Misjonarze Prowansji złożyli pierwsze śluby zakonne

Eugeniusz de Mazenod jako młody ksiądz diecezjalny zakłada wspólnotę Misjonarzy Prowansji. Zrzeszała ona kapłanów, którzy dążyli do odnowienia wiary spustoszonej po przejściu rewolucji francuskiej. Młoda wspólnota zamieszkała w klasztorze pokarmelitańskim w Aix-en-Provence, głównym zadaniem było głoszenie misji parafialnych w ubogich częściach Prowansji. Eugeniusz często unikał większych miast, pozostawiając je trosce duszpasterskiej innych zakonów. Sam kierował się na wsie i do najbardziej zaniedbanych pod względem religijnym regionów. Z czasem wypracowany został schemat misji parafialnej charakterystycznej dla oblatów. Jej unikalne elementy do dziś cechują przepowiadanie misjonarzy ludowych (rekolekcjonistów) i przynoszą efekty, podobnie jak za czasów Założyciela.

Inskrypcja na krzyżu misyjnym w Aix-en-Provence (zdj. P. Gomulak OMI)
Oblat to przede wszystkim zakonnik, a dopiero potem prezbiter czy misjonarz

Bez ślubów zakonnych

Może to dziwić, ale pierwsi misjonarze zgromadzeni przez Eugeniusza nie składali ślubów zakonnych. Można powiedzieć, że była to wspólnota apostolska skoncentrowana na cel działania – ewangelizację, ale nie posiadała sformalizowanych środków dążenia do świętości osobistej. Fakt ten był niejako pokłosiem sytuacji panującej we Francji. Zeświedczenie, jakie przyniosła ze sobą rewolucja francuska, sprawiło, że wrażliwość na ideał pełni życia zakonnego niemalże zanikła.

Wszystko zaczęło się od dwóch beczek i deski…

Choć warunki życia w części pokarmelitańskiego klasztoru były surowe, pierwsza wspólnota odznaczała się ewangeliczną pogodą ducha.

Jutro obchodzę rocznicę dnia, w którym szesnaście lat temu opuściłem dom rodzinny, by osiąść na misji. (…) Moje legowisko było umieszczone w wąskim przejściu, które prowadziło do biblioteki. Była ona wtedy wielkim pokojem służącym za sypialnię o. Tempier i innemu ojcu, którego nazwiska nie wymienia się już między nami. To też była nasza wspólna sala. Jedna lampa stanowiła całe nasze oświetlenie, a kiedy trzeba było się kłaść stawiano ją na progu, aby służyła wszystkim trzem. Stół, który stanowił nasz refektarz, tworzyły dwie, złożone obok siebie, deski, które spoczywały na dwóch beczkach. Nigdy nie byliśmy tak szczęśliwi, że jesteśmy ubodzy od czasu, jak to ślubowaliśmy. Nie domyślając się tego, przygotowywaliśmy się do stanu doskonałego żyjąc w brakach.

Ale zwracam celowo uwagę na tego rodzaju dobrowolne ubóstwo, ponieważ łatwo je było przerwać każąc przynieść wszystko, co potrzeba od mojej matki, ażeby w tym spostrzec prowadzenie Dobrego Boga, który przez to, chociaż o tym nie myślimy, zbliżał nas odtąd do rad ewangelicznych, które później ślubowaliśmy. Praktykując je, poznaliśmy ich cenę. Zapewniam Was, że nie straciliśmy nic ze swej wesołości. Przeciwnie.

Ponieważ ten sposób życia kontrastował ze sposobem, którego zaniechaliśmy, zdarzało nam się często śmiać z całego serca. To piękne wspomnienie zawdzięczam świętej rocznicy naszego pierwszego dnia życia wspólnotowego. Jakże byłbym szczęśliwy, gdybym go mógł z Wami kontynuować!

– pisał św. Eugeniusz do nowicjuszy i scholastyków w Billens, wspominając warunki życia pierwszej wspólnoty.

Ołtarz przed którym w Aix Założyciel i o. Tempier złożyli śluby zakonne – obecnie w domu generalnym w Rzymie (zdj. P. Gomulak OMI)

Fortel Eugeniusza – głosowanie w sprawie ślubów

Decydującym momentem była Pierwsza Kapituła Generalna w 1818 roku. G. Lubich, G. Casoli i F. Ciardi podają, że było to 23 października, choć P. Zając na podstawie “Documentary Sourcebook” przyjmuje datę o dzień późniejszą. Nie ma to jednak większego znaczenia, decydujący jest pewien szczegół i nietuzinkowa odwaga Założyciela. Po przedstawieniu “Reguły” za przyjęciem stylu życia radami ewangelicznym wraz z publicznym ślubem opowiedziało się zaledwie trzech: Eugeniusz, Tempier oraz młody kapłan, który dołączył do misjonarzy z diecezji Digne. Czterech pozostałych kapłanów było stanowczo przeciwnych. Założyciel postanowił udzielić głosu trzem młodzieńcom, którzy nie byli jeszcze kapłanami. W ten sposób kapituła z 1818 roku przegłosowała postulat składania uroczystych ślubów zakonnych: czystości, posłuszeństwa i wytrwania. Po raz pierwszy członkowie Misjonarzy Prowansji złożyli śluby wieczyste 1 listopada 1818 roku.

Podczas profesji wieczystej oblaci – zarówno kandydaci do prezbiteratu, jak i bracia zakonni – otrzymują misjonarski krzyż (zdj. P. Gomulak OMI)

Formuła pierwszych ślubów brzmiała następująco:

W imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, wobec Trójcy Przenajświętszej, Najświętszej Dziewicy Maryi, wszystkich Aniołów i Świętych, wobec wszystkich obecnych tutaj moich braci, ja, Karol Józef Eugeniusz de Mazenod oświadczam, przyrzekam i ślubuję Bogu czystość i posłuszeństwo na wieki. Podobnie oświadczam i składam ślub, że do śmierci wytrwam w świętym Instytucie i Stowarzyszeniu Misjonarzy nazywanych [Misjonarzami] Prowansji. Tak mi dopomóż Bóg.

Wnikliwy czytelnik zauważy dwie ważne rzeczy. Po pierwsze, dzisiejsza formuła ślubów jest niemalże identyczna. Po drugie, pośród rad ewangelicznych nie ma ślubu ubóstwa!

To prawda, ślub ubóstwa został przyjęty podczas Drugiej Kapituły Generalnej, 21 października 1821. Decyzja o dołączeniu go do pozostałych została podjęta jednomyślnie. Oblaci postanowili jednocześnie zrezygnować z tytulatury księży diecezjalnych, przyjmując bardziej zakonny zwyczaj zwracania się do osób konsekrowanych: “ojcze”.

Można śmiało powiedzieć, że dwie powyższe kapituły przekształciły stowarzyszenie księży diecezjalnych w prawdziwą rodzinę zakonną. Dzieło zapoczątkowane przez Eugeniusza swoistym “zamachem stanu” w 1818 roku, dopełniło się w 1821 roku.


o. Paweł Gomulak OMI – misjonarz ludowy (rekolekcjonista), ustanowiony przez papieża Franciszka Misjonarzem Miłosierdzia. Studiował teologię biblijną na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego. Koordynator Medialny Polskiej Prowincji, odpowiedzialny za kontakt z mediami i wizerunek medialny Zgromadzenia w Polsce. Członek Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Pasjonat słowa Bożego, w przepowiadaniu lubi sięgać do Pisma Świętego i tradycji biblijnej. Należy do wspólnoty zakonnej w Lublińcu.